Blogs

Αυτή την ανάρτηση την είχα απωθημένο από πέρσι τον Νοέμβριο από τον κλασσικό μαραθώνιο της Αθήνας. Θα μου πεις και τώρα το θυμήθηκες; Ε τώρα το θυμήθηκα τώρα μου ήρθε , τώρα το γράφω. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Πριν ένα χρόνο τέτοια εποχή ανακοίνωνα την έλευση της. Σήμερα μου δίνει "πρόγραμμα " προπονήσεων . Η αλήθεια είναι οτι στην αρχή δυσκολεύτηκα να το ακολουθήσω και ταυτόχρονα να νιώθω δυνατός και γρήγορος, αλλά είναι μόλις δύο μήνες που νιώθω πως έχω πάρει πάλι τα πάνω μου.

Χτες μετά από ακόμη μια κουραστική μέρα στη δουλειά (ναι είμαι από τους "τυχερούς" που η δουλειά τους δεν υπολογίζει αργίες και γιορτές) , το ΄χα να πάω για το πρώτο τρέξιμο για το 2010... Σιγά σιγά μαζεύω τα χιλιόμετρα μου για τους αγώνες της άνοιξης..

Χτες το απόγευμα βγήκε και το αποχαιρετιστήριο τρέξιμο για το 2009 παρέα με φίλους δρομείς του πάρκου που βγάζουμε από τον κύριο όγκο των προπονήσεων μας μέχρι τα πιο αστεία χαλαρά τρεξίματα μας... Η συνέχεια για τη δρομική παρέα μετά τη προπόνηση δόθηκε αργότερα το βράδυ σε κάποιο συνοικιακό ταβερνάκι ..

Ποιος δε θυμάται τη σουπερμαντολίνη που έπινε ο Βουτσάς στην ασπρόμαυρη ελληνική ταινία και ένιωθε αήττητος και δυνατός και μάγκας και γινόταν ο καλύτερος ποδοσφαιριστής και ..και ...

Τέτοια ώρα αύριο, πάνω από 3500 άνθρωποι από όλο τον κόσμο θα είναι καθ’ οδόν για το στάδιο του Μαραθώνα έτοιμοι για την εκκίνηση επιτέλους, του μαραθωνίου της Αθήνας. Αύριο κάνουμε ταμείο είναι η έκφραση που χρησιμοποιώ.

Απαραίτητη προϋπόθεση για να κάνεις το χόμπι σου , όποιο και αν είναι αυτό , όπως και να το ονομάζεις, είναι η ύπαρξη ελεύθερου χρόνου. Εδώ σε θέλω κάβουρα... εδώ ακριβώς που υπάρχει η παρανόηση. Ο ελεύθερος χρόνος σήμερα θεωρείται πολυτέλεια , δουλειά , οικογένεια, υποχρεώσεις .. μακάρι να είχε κι άλλες ώρες το 24ωρο λένε αρκετοί για να τα προλάβουν όλα.

Έφτασε με τα πολλά και η ώρα της μετακόμισης. Η μεγάλη άδεια που πήρα από τη δουλειά για να ξεκουραστώ (λέμε τώρα) είχε και αυτό το γεγονός στα περιεχόμενα της. Καλώς ή κακώς η νέα μου περιοχή είναι αρκετά μακριά από το παλιό μου σπίτι, μακριά από τους ρυθμούς που εγώ είχα μάθει , μακριά από τη "ζωντάνια" μιας περιοχής δίπλα στο κέντρο της Αθήνας. Θα μου πάρει λίγο να προσαρμοστώ αλλά τι να κάνουμε έτσι είναι αυτά. Αυτή η αλλαγή για καλό έγινε.

Η σχέση του δρομέα με τα παπούτσια του είναι μια σχέση αγάπης ή μίσους . Το κάθε ζευγάρι που θα δοκιμαστεί , που θα φορεθεί στην προπόνηση και στον αγώνα, γράφει την ιστορία του. Σίγουρα δε μένει αδιάφορο. Θα σχολιαστεί θετικά ή αρνητικά θα διαφημιστεί από δρομείς σε δρομικά πηγαδάκια ή θα πεταχτεί στον λεκτικό Καιάδα , θύμα της δυσαρέσκειας αυτού που τα δοκίμασε και τον απογοήτευσαν. Πολλές φορές για το ίδιο μοντέλο παπούτσια, μπορεί και να ακούσεις τις εντελώς αντίθετες απόψεις.

Όλοι το έχουμε νιώσει και αυτό στις προπονήσεις μας. -Το κακό είναι να βγεί πάνω σε αγώνα.- Να θέλουμε να τρέξουμε λίγο ακόμα ή λίγο πιο γρήγορα αλλά στο τέλος να μη βγεί, ενώ τις προηγούμενες μέρες έβγαινε. ´Οπου και να το ρίξεις, μέσα είσαι. Στη κακή μέρα και τη "κακή μέρα". Στη κούραση απο προηγούμενες προπονήσεις, στη κούραση απο τη δουλειά και άλλους τόσους και τόσους λόγους να μην απολαύσεις το τρέξιμο σου κάποια στιγμή.