Advertisement
ENERGY AQUATHLON CHAMPIONSHIP
Αρχική Ειδήσεις Καλεντάρι Αποτελέσματα Ενημέρωση Εικόνες Άρθρα Εξοπλισμός Forum Διαφήμιση
Parmakis Training NSCoaching My Athlete Triathlon News Triathlon1 Mykonos Kasimis Training
Άρθρα
Mizuno
Saucony

Outrun
Dromos Zois
Limni Marathona
Military Marathon
Eirinodromia
Pedion Areos
Triathlon1 Mykonos
X-treme Stores
Tihio Race

14 Οκτ 17 ← πίσω

Ο Μαραθωνοδρόμος… Ένας υπομονετικός άνθρωπος….

Από τον Κώστα Τσαγκαράκη

Ο Μαραθωνοδρόμος…

Ένας υπομονετικός άνθρωπος….

Από τον Κώστα Τσαγκαράκη

   Είναι βράδυ και κάνω απολογισμό της σημερινής μέρας.  Μου αρέσει να «απολογούμαι». Τις περισσότερες φορές είμαι δυσαρεστημένος από αυτά που έκανα ή δεν έκανα κατά τη διάρκεια της μέρας. Απόψε έρχομαι να απολογηθώ για τα όσα έχω κάνω 40 χρόνια και λίγο περισσότερο. Πρόκειται για την ενασχόλησή μου με το τρέξιμο, και εξ αιτίας αυτού ονομάζω τον εαυτό μου Μαραθωνοδρόμο. Ξεκίνησα να τρέχω Μαραθώνιο το 1976. Από τις 16 Αυγούστου του 1975, σημαδιακή μέρα για μένα, ξεκίνησα τις προπονήσεις μου. Είχα μόλις δύο ημέρες που είχα απολυθεί από το στρατό. Σε όλη τη διάρκεια της θητείας μου σκεφτόμουν αυτή τη μέρα. Είχα αποφασίσει να ξεκινήσω προπονήσεις για να τρέξω Μαραθώνιο την επόμενη χρονιά, την Άνοιξη του 1976 δηλαδή. Ήθελα να τρέξω ένα και μοναδικό Μαραθώνιο στη ζωή μου. Να αισθανθώ όπως όλοι εκείνοι οι Μαραθωνοδρόμοι, που στα παιδικά μου χρόνια φάνταζαν υπεράνθρωποι, «ήρωες του Μαραθώνα», σαν τον Αθηναίο οπλίτη που ανήγγειλε το μήνυμα της νίκης της μάχης του Μαραθώνα.

    Χώρος προπόνησης ήταν το Αθλητικό Κέντρο του Αγίου Κοσμά. Εκεί ξεκίνησα, κάνοντας στην αρχή περίπου δέκα στροφές των 400 μέτρων Σιγά, σιγά έφτασα τις είκοσι στροφές και μετά τις είκοσι πέντε. Δεν θυμάμαι να έκανα περισσότερα από δέκα χιλιόμετρα στις προπονήσεις μου, την κάθε φορά. Κι αυτό γινόταν, κατά μέσο όρο, τρεις έως τέσσερις φορές την εβδομάδα. Ο ένας και μοναδικός Μαραθώνιος, που είχα σαν όνειρο να τρέξω, έγιναν ΣΑΡΑΝΤΑ. Τελευταία συμμετοχή το 2016. Τρέχω ένα Μαραθώνιο το χρόνο, μόνο στην «ΚΛΑΣΙΚΗ διαδρομή», όπως εμείς οι παλαιότεροι την λέγαμε πάντοτε. Σήμερα έχει αλλάξει όνομα, την ονομάζουν ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ. Θεωρώ ότι της ταιριάζει και το όνομα: «ΑΡΧΈΓΟΝΗ».

    Τα χρόνια που έχουν περάσει έχουν συσσωρεύσει μέσα μου, εκτός από τα χιλιάδες χιλιόμετρα, εκτός από τους άπειρους τραυματισμούς, έχουν αποθέσει και πολλές αναμνήσεις. Μπορώ να πω καλές αναμνήσεις, χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπήρξαν και πικρίες και πόνος πολύς και δύσκολα χρόνια. Όλα αυτά «τα κακά» θεωρούνται για μένα καλές αναμνήσεις, γιατί με έχουν βοηθήσει σαν άνθρωπο σε όλη μου τη ζωή.

    Και έρχομαι αμέσως στο θέμα για το οποίο ξεκίνησα να γράψω αυτό το σημείωμα. Επειδή ποτέ δεν ερώτησα τον οργανισμό μου και ποτέ δεν ασχολήθηκα εάν ήμουν «κατασκευασμένος» για Μαραθωνοδρόμος, γι’ αυτό έχω περάσει πολλές ταλαιπωρίες. Δεν ήμουν ποτέ ένας καλός αθλητής του στίβου. Ένας μετριότατος δρομέας ήμουν, (αθλητής για δύο χρόνια του Πανιωνίου), που μου άρεσαν περισσότερο οι μεγάλες αποστάσεις, ίσως γιατί στα αγωνίσματα ταχύτητας ο αγώνας τελειώνει γρήγορα, ίσως γιατί στις μεγάλες αποστάσεις φανερώνονται και κάποιες άλλες ικανότητες, που στους δρόμους ταχύτητας δεν βγαίνουν προς τα έξω. Ο Μαραθώνιος κατά την άποψή μου είναι ένα αγώνισμα που θέλει ανθρώπους με μεγάλη υπομονή. Βέβαια δεν ξέρω εάν αυτό ισχύει και για τους επίσημους αθλητές. Αλλά νομίζω ότι και οι πρωταθλητές δεν είναι «κοινοί θνητοί».  Και οι πρωταθλητές αρέσκονται στην ταλαιπωρία. Και αυτό θέλει υπομονή.

    Πολλές φορές εμείς οι απλοί Μαραθωνοδρόμοι, όταν πηγαίνουμε με τα πούλμαν της διοργάνωσης, το πρωινό της Κυριακής, από την Αθήνα προς την αφετηρία του Μαραθωνίου, μονολογούμε και λέμε: «όλη αυτήν την απόσταση θα την κάνουμε μετά από λίγο τρέχοντας;;;» Ξεκινάς με το πούλμαν πριν να φέξει και φθάνεις στην εκκίνηση με τον ήλιο να έχει ανέβει στην Ανατολή. «Όλες αυτές τις ανηφόρες, αλλά και τις κατηφόρες, μετά από κάποιες ώρες θα τις περάσουμε τρέχοντας;»  Ο καθένας βέβαια με το δικό του ρυθμό, με το δικό του στόχο και το δικό του αποτέλεσμα. Ο Μαραθώνιος δρόμος για μένα είναι μια παγκόσμια γιορτή. Μια μυσταγωγία. Σ’ αυτόν τον αγώνα συναντιόνται οι «φυλές της γης». Όλοι οι Μαραθωνοδρόμοι, κατά την άποψή μου, έρχονται σ’ αυτήν τη διαδρομή «προσκυνητές». Ειδικά οι απλοί δρομείς από τα πέρατα του κόσμου. Βλέπεις πριν την εκκίνηση χιλιάδες μορφές και ακούς χιλιάδες ομιλίες. Διαφορετικές γλώσσες. Βγάζουν φωτογραφίες τα πάντα. Θέλουν να «καταγράψουν» στη φωτογραφική μηχανή τους τα πάντα. Το βωμό και τη φλόγα που άναψε την παραμονή του αγώνα. Τους συναθλητές τους που αναμένουν τη σειρά τους για να ξεκινήσουν. Βγάζουν φωτογραφίες και κατά τη διάρκεια του αγώνα, σε όλο το μήκος της διαδρομής. Φωτογραφίζουν κάθε τι. Αυτά θα τα δείξουν στους φίλους τους στην πατρίδα τους. Σε μας τους «γηγενείς» αυτά δεν μας κάνουν εντύπωση. Όχι ότι τα ξέρουμε καλά και γι’ αυτό δεν εντυπωσιαζόμαστε. Απλά εμείς δεν έχουμε τέτοια  συναισθήματα. Εμείς θέλουμε να τρέξουμε και να πετύχουμε το στόχο μας. Βέβαια και εμείς είμαστε της άποψης ότι αξία έχει ο τερματισμός. Αλλά οι ξένοι αυτό το πιστεύουν περισσότερο. Θέλουν να τερματίσουν στο μοναδικό Καλλιμάρμαρο Στάδιο. Γι’ αυτό τους βλέπουμε μόλις μπαίνουν στο Στάδιο και τερματίζουν, γονατίζουν και φιλούν το έδαφος, έστω και αν αυτό τους κοστίσει μία κράμπα και δεν μπορούν μετά να σηκωθούν εύκολα.

   Αυτές οι στιγμές λίγο πριν την εκκίνηση είναι οι πιο όμορφες στην εκδήλωση αυτή του Μαραθωνίου δρόμου. Μετά την εκκίνηση βέβαια τα συναισθήματα, σε αρκετούς από εμάς, αλλάζουν. Όταν αρχίζουν τα πόδια να βαραίνουν, όταν το στομάχι διαμαρτύρεται, όταν αρχίζουν οι κράμπες και τα υπόλοιπα επώδυνα φαινόμενα, τότε ξεχνάς τον «ιερό» σκοπό για τον οποίο ήρθες και η γλυκιά προσμονή να δεις τα Παναθηναϊκό Στάδιο, μερικές φορές, είναι ασθενέστερη από τους πειρασμούς που σου λένε να εγκαταλείψεις.

    Ξέφυγα όμως πάλι από το θέμα μου. Η άποψή μου είναι ότι ένας απλός, απλούστατος δρομέας, για να γίνει Μαραθωνοδρόμος, πρέπει να είναι πολύ υπομονετικός σαν άνθρωπος και σαν χαρακτήρας. Εφ’ όσον αποφασίσεις να τρέξεις Μαραθώνιο πρέπει να έχεις υπομονή σε πολλά. Πρέπει να υπομένεις ένα μεγάλο χρονικό διάστημα προπονούμενος, κάτω από δύσκολες καιρικές συνθήκες. Κρύο, βροχή, ζέστη αυτά δεν πτοούν τον Μαραθωνοδρόμο. Εμείς μεταξύ μας λέμε ότι «ο Μαραθωνοδρόμος είναι παντός καιρού». Ναι, αλλά αυτό είναι υπερβολή ή αυθυποβολή. Ο Μαραθωνοδρόμος ποτέ δεν σταματάει να είναι άνθρωπος, με όλες τις ανθρώπινες αδυναμίες και υποχρεώσεις. Είναι κοινωνικό ον και έχει όλες τις υποχρεώσεις όλων των κοινωνικών ανθρώπων. Οφείλει να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του προς την οικογένειά του, προς τους φίλους του, προς τους συναδέλφους του στην εργασία του και τέλος προς τον εαυτό του. Αυτό το τελευταίο, το άφησα τελευταίο, γιατί συνήθως τον εαυτό μας τον ρίχνουμε. Δηλαδή δεν τον ακούμε.

   Ο Μαραθωνοδρόμος, εφ’ όσον είναι έστω λίγο συνεπής με αυτό που επιδιώκει να κάνει, δηλαδή να κάνει ένα αξιοπρεπή αγώνα, χωρίς να σέρνεται στα «ατέλειωτα» χιλιόμετρα του Μαραθωνίου, τότε πρέπει να κάνει αρκετές προπονήσεις. Ένας μέσος Μαραθωνοδρόμος νομίζω ότι τρέχει κατά τη διάρκεια της εβδομάδας 40, 50 ή και 60 χιλιόμετρα. Φυσικά υπάρχουν και οι άλλοι δρομείς, που «κατεβάζοντας» διάφορα προγράμματα, που τους προτείνουν διάφοροι «ειδικοί» τους είδους, μπορεί να φθάνουν και πάνω από 100 χιλιόμετρα την εβδομάδα, χωρίς να είναι επίσημοι αθλητές. Για να γίνουν όμως όλα αυτά τα χιλιόμετρα, τα 40, 50, 60 και πάνω από 100, χρειάζεται χρόνος. Χρόνος πολύς, στον οποίο προστίθεται ο χρόνος της μετάβασης και επιστροφής στο χώρο της προπόνησης και ο χρόνος της γυμναστικής. Κατά τη διάρκεια των προπονήσεων ο Μαραθωνοδρόμος συνήθως ζει τα πάντα μόνος του. Τις ατέλειωτες ώρες του Μαραθωνοδρόμου τις ζει μόνος του. Σπάνια βρίσκει παρέα, συντροφιά που να συμπίπτει η ώρα προπόνησης, ο ρυθμός τρεξίματος, να συμπίπτουν τα ενδιαφέροντα. Έτσι πολλές φορές ο Μαραθωνοδρόμος τρέχει μόνος του, σε περιοχή ή περιοχές που επιλέγει μόνος του, γιατί αυτές οι περιοχές προσφέρονται να του κάνουν πιο καλή την προπόνηση. Πηγαίνει στο χώρο προπόνησης και έχει κατά νου να κάνει κάποια χιλιόμετρα, με ένα ρυθμό, και να έχει ένα αποτέλεσμα. Αρχίζει να τρέχει και τα χιλιόμετρα συνεχώς αυξάνονται. Στο τέλος τα αθροίζει και διαπιστώνει ότι έπιασε το στόχο αυτής της προπόνησης. Μπορεί όμως και να μην έμεινε και τόσο ικανοποιημένος. Μπορεί ακόμη να είναι και απογοητευμένος. «Η σημερινή προπόνηση ήταν χάλια. Σερνόμουνα…. Τα πόδια μου ήταν σαν μολύβια…» Παρόλα αυτά αμέσως καταστρώνει την επόμενη προπόνηση. Κατά τη διάρκεια της προπόνησης το μυαλό τρέχει κι αυτό. Μπορεί να σεργιανάει σε άλλα μέρη και σε άλλες σκέψεις. Μπορεί να μετράει τα χιλιόμετρα με τα όργανα που σήμερα υπάρχουν και που αποτυπώνουν, μέσω δορυφόρου, ακόμη και τα λίγα μέτρα της διαδρομής. Μερικοί δρομείς φορούν ακουστικά και ακούν τη μουσική που έχουν διαλέξει για τέτοιες περιπτώσεις. Προσωπικά δεν έχω ούτε όργανα και συσκευές μέτρησης της απόστασης, ούτε ακούω μουσική. Τρέχω σχεδόν πάντοτε, πρωί, όταν όλος ο υπόλοιπος κόσμος πηγαίνει στις δουλειές του ή κοιμάται. Οι περισσότεροι δρομείς προπονούνται το απόγευμα ή το βραδάκι. Γιατί όλοι αυτοί είναι εργαζόμενοι. Εγώ τώρα και αρκετά χρόνια είμαι συνταξιούχος. Όταν εργαζόμουν κι εγώ έκανα προπόνηση το απόγευμα. Οι απογευματινές προπονήσεις είναι και πιο άνετες και έχουν καλύτερη απόδοση. Το πρωί το σώμα κοιμάται. Παρότι είναι ξεκούραστο, εν τούτοις είναι πολύ νωχελικό. Το νευρικό σύστημα δεν έχει ενεργοποιηθεί. Έχω για παρέα μου το μικρό μου χρονόμετρο, που μου θυμίζει ότι το αγόρασα τη δεκαετία του ’80 και ακόμη κρατάει. Μου το θυμίζει, γιατί είναι ένα παλιό μοντέλο της CASIO, που κρατάει μέχρι 29 περάσματα. Η μνήμη του είναι μικρή. Δεν μπορώ να τα αποθηκεύσω, γι’ αυτό έχω ένα ημερολόγιο στο οποίο καταγράφω την κάθε προπόνησή μου. Και αυτή η καταγραφή μου αρέσει, γιατί μπορώ ανά πάσα στιγμή να δω πώς ήμουν την ίδια μέρα πέρσι, πρόπερσι και τα παλαιότερα χρόνια. Γι’ αυτό συμβουλεύω να κρατάει ο δρομέας ένα ημερολόγιο. Όπως πρέπει να καταγράφει τις εντυπώσεις του από τον κάθε Μαραθώνιο. Ο κάθε Μαραθώνιος είναι και θα είναι μια ξεχωριστή ιστορία. Το χρονόμετρό μου κρατάει μαζί με μένα τόσα χρόνια. Κάπου, κάπου του κάνω αλλαγή στην μπαταρία και αυτό δουλεύει, εργάζεται σιωπηλά και υπομονετικά. Είναι κι αυτό δρομέας. Με έχει συνοδέψει σε όλους τους Μαραθώνιους, σε όλους τους επίσημους και ανεπίσημους αγώνες, σε όλες τις προπονήσεις μου. Το χρονόμετρό μου είναι πραγματικός φίλος, που δεν μου χαρίζεται, δεν με κολακεύει αυθαίρετα. Ό, τι γράφει είναι μία πραγματικότητα. Μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο. Και την επόμενη φορά ξεκινά πάλι από την αρχή και καταγράφει πάλι. Και από κοντά με το χρονόμετρο πάνε και οι σκέψεις μου. Αρκετές φορές σχεδιάζω κατά τη διάρκεια της προπόνησης το πρόγραμμα της υπόλοιπης μέρας ή και της επόμενης μέρας. Αυτή είναι μία συντροφιά.

    Για να τα κάνεις αυτά πρέπει να έχεις υπομονή, γιατί ο Μαραθώνιος για μένα είναι μια φορά το χρόνο, κάθε Νοέμβρη. Πρέπει μέχρι το Νοέμβρη να κάνω προπονήσεις με υπομονή, με μέτρο, με στόχο. Να προσέχω τη διατροφή μου. Και πλησιάζει η μεγάλη μέρα του αγώνα. Τις δυο τρεις ημέρες πριν τον αγώνα, το νευρικό σύστημα δουλεύει διαφορετικά. Υπάρχουν οι αϋπνίες, η συχνουρία, η αδημονία. Ο Μαραθωνοδρόμος πρέπει να τα διαχειριστεί υπομονετικά. Να διατραφεί ιδιαίτερα. Την παραμονή του αγώνα πρέπει με υπομονή να ετοιμάσει τα πράγματά του. Να μην ξεχάσει κάτι. Βαζελίνη, θερμαντική αλοιφή, διάφορα είδη διατροφής για τον αγώνα. Να ξυπνήσει έγκαιρα. Βέβαια αυτό σημαίνει ότι θα έχει κοιμηθεί. Συνήθως ο ύπνος την παραμονή είναι λίγος. Αυτό μερικές φορές του προσθέτει άγχος. «Πώς θα βγάλω τον αγώνα ξάγρυπνος. Έχω και ένα μικρό τραυματισμό στο δεξιό δικέφαλο…» Και αυτά τα συμπτώματα για να αντιμετωπισθούν πρέπει να επιστρατευθούν τα υπόλοιπα της υπομονής μου. Να πάω έγκαιρα στην αφετηρία των πούλμαν. Να φθάσω έγκαιρα στο Μαραθώνα. Να πάω έγκαιρα για «την ανάγκη μου», γιατί η αγωνία μου φέρνει πιο πολλές «ανάγκες». Να πάω έγκαιρα στον τομέα μου για την εκκίνησή μου. Να έχω υπομονή και όχι αγωνία. Βέβαια ό,τι κι αν έχω, μόλις ακουστεί η πιστολιά του αφέτη, όλα ξεχνιόνται. Παραμερίζονται, γιατί ξεκίνησα. Τώρα αρχίζει να μπαίνει σε εφαρμογή το σχέδιο. Εγκράτεια, καλή διαχείριση δυνάμεων. Να μην παρασυρθώ. Να κρατήσω τον ρυθμό μου στα πρώτα χιλιόμετρα, στα πρώτα στάδια της διαδρομής. Είναι γνωστό ότι ο Μαραθώνιος «ξεκινά» μετά το 32ο χιλιόμετρο. Σε κάθε Μαραθώνιο, εκεί περίπου «αρχίζει ο Μαραθώνιος». Εδώ στην πατρίδα μας, στον «Κλασικό Μαραθώνιο», αρχίζει εκεί περίπου στην ΕΡΤ, στην Αγία Παρασκευή. Εκεί που κανονικά θα μπορούσες να πεις ότι τέλειωσαν οι ανηφόρες και τα δύσκολα. Γιατί το υπόλοιπο της διαδρομής είναι λίγο κατηφορικό, λίγο εύκολο. Εκεί όμως έχουν «φαγωθεί» τα αποθέματα ενέργειας. Εάν δεν έχεις κάνει έγκαιρα αναπλήρωση, τότε πέφτεις κι εσύ επάνω «στον τοίχο» και δεν μπορείς να κάνεις ούτε βήμα. Απορείς πώς έγινε αυτό σε σένα, που μέχρι εκείνο το σημείο «πέταγες». Και όμως εκεί αρχίζουν τα προβλήματα και τα τελευταία 10 χιλιόμετρα φαίνονται ατέλειωτα. Πάλι πρέπει να επιστρατεύσεις την υπομονή σου. Να σκέφτεσαι το Καλλιμάρμαρο, τους φίλους και συγγενείς που σε περιμένουν. Να σκέφτεσαι τους κόπους των προηγούμενων μηνών. Υπάρχουν φορές, που τα προβλήματα ανακύπτουν πιο νωρίς. Μου έχει τύχει, βγαίνοντας από τον Τύμβο, να εμφανίζεται τράβηγμα στη γάμπα, ή να μου βγαίνει ο παλιός τραυματισμός στο δικέφαλο. Και είμαι ακόμη στο έβδομο χιλιόμετρο. Πώς θα ξεπεράσω αυτούς τους τραυματισμούς;; Έχω ακόμη 35 χιλμ. Ποιες εσωτερικές δυνάμεις πρέπει να έλθουν στο προσκήνιο;; Θέλει μεγάλη υπομονή αυτός ο αγώνας. Πρέπει να κάνω κάποια άλλη τακτική και μια διαφορετική διαχείριση. Να ξεχάσω το στόχο μου για ένα καλό χρόνο. Να ανασκευάσω τα πάντα. Να τα αποδεχθώ και να οπλιστώ με όλα τα αποθέματα υπομονής.

    Και εάν φτάσω στο Καλλιμάρμαρο και περάσω τη γραμμή τερματισμού, πάλι θέλει υπομονή για να μπορέσω να σταθώ όρθιος. Όλα με σπρώχνουν να καταρρεύσω. Θέλω επί τέλους, να πέσω κάτω και να μην σηκωθώ ποτέ. Τότε βγαίνει πάλι η εσωτερική υπομονή και με συμβουλεύει να μείνω όρθιος και να απολαύσω αυτές τις στιγμές, Να σκεφθώ ότι κατάφερα και έφτασα στον τερματισμό. Μετά από κάποιες ώρες οι πόνοι, η ναυτία, η εξάντληση, οι κράμπες, όλα τα «κακά» που με βρήκαν, θα περάσουν και θα μείνει ο ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ. Την επόμενη μέρα, μάλλον, δεν θα μπορώ να περπατήσω. Εάν έχω και υποχρεώσεις: εργασία, οικογένεια και άλλα τέτοια, μάλλον θα υπολειτουργήσω. Ναι, αλλά πολλοί θα με θαυμάζουν, που έτρεξα και τερμάτισα. Σχεδόν κανείς δεν σχολιάζει το χρόνο που έκανα και που δεν είναι ικανοποιητικός για μένα. Με υπομονή θα περπατάω κουτσαίνοντας. Με υπομονή θα αναπληρώσω τα χαμένα κιλά, τις χαμένες μου δυνάμεις. Και πριν καλά, καλά περάσουν οι πικρές αυτές ώρες (οι πρώτες δύο μέρες), θα σκεφτώ τον επόμενο Μαραθώνιό μου. Μα τι θέλω επί τέλους από τον εαυτό μου;;; γιατί επιμένω να τον βασανίζω;; Μήπως είμαι «άρρωστος»;. Μήπως είμαι ένα εξαρτημένο άτομο;;

Ό,τι και να είμαι, αυτό που με απασχολεί είναι: είμαι υπομονετικός; Είμαι δυνατός; Είμαι εξωπραγματικός; Ήμουν υπομονετικός πριν να ξεκινήσω Μαραθώνιο, ή έγινα για χάρη του;; και τελικά είναι καλά όλα αυτά, ή είναι μία βλαβερή υπερβολή;; Πάντοτε λέω ότι πρέπει στη ζωή μου να έχω κριτήριο το μέτρο. Φοβάμαι όμως ότι αυτό το μέτρο το έχω καθορίσει εγώ, στο σημείο που με συμφέρει και όχι εκεί που μου ταιριάζει, εκεί που μου αξίζει. 

    Τώρα λίγες μέρες πριν τον φετινό Μαραθώνιο οι σκέψεις πρέπει να είναι θετικές. Μετά τον αγώνα ίσως το ξανασκεφθώ.

   Εύχομαι στους αναγνώστες να έχουν ένα καλό αγώνα και ένα καλό τερματισμό. Να θυμούνται ότι με τον τερματισμό τους γράφονται στην ιστορία. Κάτι είναι κι αυτό….

Σου άρεσε αυτό το άρθρο; Μοιράσου το με τους φίλους σου!

Κάντε "like" στη σελίδα μας στο facebook για όλα τα τελευταία Running News!

...διάβασε επίσης
Θα μπορούσες να κάνεις διαλείμματα με περπάτημα στον αγώνα σου; Peter Norman: o Αυστραλός συμμέτοχος στο χαιρετισμό των Black Power

Runster.gr
Σχόλια αναγνωστών
...διάβασε επίσης
Ασκήσεις δύναμης για δρομείς με λάστιχα γυμναστικής, Vol 3:ασκήσεις κορμού και άνω μέρος του σώματος «Στο τέλος του προγράμματος προπονήσεων, λίγο πριν τον αγώνα, το πίστεψα κι εγώ!»
Τρέχοντας πιο γρήγορα από την κατάθλιψη Δημιουργικός Οραματισμός : Η εσωτερική προβολή του επιθυμητού εαυτού μας
Nutrition News

Triathlon1 Mykonos
Garmin
Salomon
Runster
FitnessPulse.gr

Πρέπει να διαβάσετε
12 Μαϊ 18
Στην Παραλία Βαρέα στα Μέγαρα 27 Μαϊου το Energy Aquathlon Championship 2018 - Δήλωσε συμμετοχή τώρα!
Η Ελληνική Ομοσπονδία Τριάθλου και ο Δήμος Μεγάρων δια του Ν.Π.Δ.Δ. Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Αθλητισμού “Ηρόδωρος” συνδιοργανώνουν την Κυριακή 27 Μαΐου 2018 τον αγώνα “Energy Aquathlon Championship”στην περιοχή Βαρέα του Δήμου Μεγάρων. Παράλληλα θα διεξαχθεί και το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Aquathlon 2018 για τις κατηγορίες Παίδων – Κορασίδων Α & Β, Παμπαίδων – Παγκορασίδων Α & Β. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα θα διεξαχθεί επίσης και αγώνας Aquathlon mixed relay!
11 Μαϊ 18
Φτάσε τις επιδόσεις σου στο μέγιστο!
Επιμέλεια: Χαρά Σκουλαρίκη
Είναι γνωστό πως οι μεγάλοι πρωταγωνιστές στην  διατροφή του δρομέα είναι η ενυδάτωση,  οι υδατάνθρακες για ενέργεια και οι υψηλής βιοδιαθεσιμότητας πρωτεΐνες για άμεση αποκατάσταση.
10 Μαϊ 18
Δοκιμάσαμε το νέο Reebok Floatride Run ULKT
Επιμέλεια: Γιώργος Σπύρος – Μαρία Μεντζέλου
Το Reebok Floatride Run ULKT είναι ένα «καθαρόαιμο» δρομικό παπούτσι. Τόσο για τον πιο αφοσιωμένο δρομέα που γράφει αρκετά χιλιόμετρα την εβδομάδα, όσο και για τον απλό αθλούμενο που, χαλαρά, χωρίς ρολόγια και χρονόμετρα, απολαμβάνει το τρέξιμό του.

©2005-2018 RunningNews.gr: Τα πάντα για το τρέξιμο, το δρομέα και τους αγώνες δρόμου. Ενημέρωση, Αρθρογραφία, Φωτογραφίες, Βίντεο, Φόρουμ - Όροι Χρήσης
Επικοινωνήστε μαζί μας για οτιδήποτε επιθυμείτε στο info [at] runningnews [dot] gr - Αν επιθυμείτε να διαφημιστείτε στο RunningNews.gr δείτε εδω

SportsWeb.gr Network: RunningNews.gr - trinews.gr - Runster.gr - Energy Races - duathlon.gr - Nutrition News - Fitness Pulse