Marathon EXPO
Αρχική Ειδήσεις Καλεντάρι Αποτελέσματα Ενημέρωση Εικόνες Άρθρα Εξοπλισμός Forum Διαφήμιση
Trinews.gr NSCoaching My Athlete Energy Photos Energy Races Kasimis Training
Άρθρα
Saucony

Ioannina Lake Run

Poikilo Nigth Trail

Marathon Half Marathon

X-treme Stores
27 Μαϊ 22 ← πίσω

Frozen Peaks 2022 - Panorama «Όταν ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο!»

Μανώλης Καραδημητρίου
Ο τόσο γνωστός μας "trexantiris" Μανώλης Καραδημητρίου, έτρεξε το 2021 στον ορεινό αγώνα των 263 χιλιομέτρων 'Panorama' του Frozen Peaks, που έχει ως επίκεντρο το Νευροκόπι Δράμας και μας περιέγραψε πέρυσι τα εξής : "Το «Panorama» του Frozen Peaks ανταμείβει τους τολμηρούς!".


Πριν 2 βδομάδες ο Μανώλης Καραδημητρίου έδωσε ξανά το παρόν στον αγώνα. Ακολουθεί η νέα περιγραφή του!


Frozen Peaks 2022 - Panorama " Όταν ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο"!


Αντί προλόγου

 

Στα πόσα χιλιόμετρα συνεχόμενης αθλητικής προσπάθειας βρίσκεται το όριο; Στις πόσες ώρες; Στα πόσα υψομετρικά; Στην πόση αϋπνία; Υπάρχει κάποιο ασφαλές ή επισφαλές σημείο πέρα από το οποίο θα πρέπει να προβληματιστούμε; Ότι κινδυνεύουμε; Ξεπερνώντας το όριο αυτό είναι ‘ανθυγιεινό’; ‘Υγιεινό’; Υπάρχουν πράγματι αυτές οι έννοιες;

Αρχίζω να αντιλαμβάνομαι τον τελευταίο καιρό ότι η ευτυχία ενός ατόμου, το αίσθημα της ολοκλήρωσης, δεν επηρεάζεται μόνο με την εικόνα και υγεία του σώματός του αλλά και με την επίτευξη κάποιων στόχων που θέτει, ή την πραγματοποίηση κάποιων ονείρων του – όσο δύσκολα και αν φαίνονται αυτά. Η υπερβατικότητα που κάποιες φορές επιδεικνύει η φύση μας, είναι σαν σαράκι που τρώει τον ψυχισμό μας παρακινώντας να εξερευνήσουμε, να προχωρήσουμε προς άγνωστες κατευθύνσεις, να πλεύσουμε σε άγνωστα νερά.

 

Με τέτοιες σκέψεις στο μυαλό μου βρέθηκα για δεύτερη φορά στην πλατεία του Νευροκοπίου να παραλαμβάνω το πακέτο συμμετοχής για το μεγάλο αγώνα της σειράς Frozen Peaks, το ‘Panorama’. Το δώρο του πακέτου απίθανο: ένα ζευγάρι παπούτσια ορεινού τρεξίματος της Altra, τα ‘Lone Peak V6’! Θα τα λιώσω στις επερχόμενες προπονήσεις και αγώνες μου σκέφτομαι…μια χαρά!

 

Από την πλατεία που βρίσκομαι περνάει φευγαλέα το βλέμμα μου πάνω από τις γύρω βουνοκορφές…καταπράσινες, ωραίο θέαμα, καθόλου βαρετό! ‘Στο Νευροκόπι’; ‘Τί να κάνεις εκεί’; ‘Δεν κάνει πολύ κρύο’; Αδικία. Ο κόσμος το ξέρει μόνο για δυο-τρία πράγματα. Που σχετίζονται συνήθως με το κρύο και την πατάτα (εκπληκτική με την ευκαιρία). Αγνοεί παντελώς την πολυσύνθετη ομορφιά του καταπράσινου τοπίου, των κατάφυτων βουνών αλλά και των ψηλών κορυφών με τα άγρια αλπικά τοπία εκεί! Νερό παντού, ποτάμια, χείμαρροι και ρυάκια τροφοδοτούν συνεχώς την πράσινη πανδαισία!

 

Γλυκιά προσμονή, στο πάστα πάρτι κουβέντες με συνδρομείς, να μειωθεί λίγο το άγχος που ανακατεύεται με μια κατάσταση ζεν. Από την μία επιδεικνύεις ψυχραιμία βασιζόμενος στην εμπειρία αλλά και στην επανάληψη της συμμετοχής και από την άλλη υπάρχει η αγωνία για το τί μπορεί να πάει στραβά, και πολλά μπορούν να εκτροχιαστούν! Επιστροφή στο δωμάτιο του ξενοδοχείου για την ετοιμασία των πραγμάτων. Άπειρα για να σκεφτεί κανείς. Τα φαγητά, οι ηλεκτρολύτες, οι κρέμες, οι αλοιφές, παπούτσια και ρούχα. Εφεδρικά παπούτσια και εφεδρικά ρούχα. Εφεδρικοί φακοί, εφεδρικές μπαταρίες, εφεδρικά μπατόν, εφεδρικά τα πάντα. Δεν υπάρχει όμως κάποιος εφεδρικός ‘εγώ’ για να τρέξει τον αγώνα αντί ‘εμού’! Εγώ έχω το καρπούζι, εγώ και το μαχαίρι.

 

 

Το ταξίδι ξεκινάει

 

Στις 6 το πρωΐ  της Πέμπτης δίνεται η εκκίνηση του μεγάλου αγώνα με κάποια νούμερα να κουράζουν πριν καν πατήσεις το σταρτ: 269 χιλιόμετρα, 12660+ υψομετρικής με πολλά μονοπάτια να χαρακτηρίζονται από ακραίο υψομετρικό προφίλ. Έδαφος σε αυτά τα μονοπάτια κατά βάση τεχνικό και πετρώδες, απίστευτη ποικιλομορφία διαδρομής! Τρεις ανεξάρτητοι κύκλοι που εφάπτονται στο Νευροκόπι, ο καθένας με το δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα.

 

Από την πλατεία του Νευροκοπίου πολύ σύντομα οι δρομείς οδηγούνται με τη νέα χάραξη του πρώτου κύκλου σε πολύ ήπιο, πράσινο και ‘μαλακό’ μονοπάτι. Ήρεμη ανάβαση μέχρι και τον Προφήτη Ηλία. Ωραία ξεκινάει ο αγώνας σκέφτομαι, δεν μου θυμίζει αυτό Frozen, λες να μας λυπηθεί φέτος η διαδρομή; Μετά την κορυφή του Προφήτη Ηλία ένα σύντομο αλλά επιθετικό, απότομο και τεχνικό μονοπάτι σε παίρνει από τα μούτρα. Αυτό μάλιστα!...είναι Frozen! Με σκαμπανεβάσματα συνεχίζουμε μέχρι και τον πρώτο σταθμό ανεφοδιασμού. Στα δεξιά μας απλώνεται ο κάμπος της Εξοχής θαμμένος κάτω από την πρωινή ομίχλη. Το θέαμα απόκοσμο, σε κάνει και αισθάνεσαι ότι είσαι σε αεροπλάνο και κοιτάς τα σύννεφα από ψηλά. Μόνο που η πτήση αυτή θα διαρκέσει πολύ, πάρα πολύ! Κουβέντες με τους υπόλοιπους συνοδοιπόρους σε αυτό το ταξίδι. Συνήθως αυτοί οι αγώνες στη συνέχεια βγαίνουν πολύ μοναχικά στην περίπτωσή μου, ειδικά μέσα στη νύχτα. Εκμεταλλεύομαι λοιπόν την ευκαιρία για  δημόσιες σχέσεις σε αυτό το σημείο της διαδρομής.

 

Κατέβασμα σε εύφορο κάμπο και πλησιάζει ο επόμενος σταθμός ανεφοδιασμού πάνω στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. ‘Ακρινό’. Πιο πολύ στην άκρη…δεν γίνεται! Ένας έλεγχος υποσυστημάτων αρχίζει, θα επαναληφθεί πολλές φορές με τρόπο αυτοματοποιημένο. Το σώμα είναι μια μηχανή πλέον που υπηρετεί πιστά την ανάγκη κίνησης σκέφτομαι. Πόδια τσεκ, τροφοδοσία τσεκ, υγρά τσεκ, όρεξη τσεκ…όλα καλά! Δυνατός ανεφοδιασμός γιατί το επόμενο ΣΤΕΚ βρίσκεται μετά από 18 χιλιόμετρα και ανάμεσα σε εμάς και σε αυτό μεσολαβεί μια διαδρομή με πολύ πέτρα, πολλά υψομετρικά (+1800), απίστευτα τεχνικά κατεβάσματα! Και με έναν Όρβηλο να μας κλείνει το μάτι συνωμοτικά από πάνω μας. Καλώς τους. Για περάστε μια βόλτα από τα μέρη μου για να σας παιδέψω!

 

Και η κάθετη ανάβαση αρχίζει…κάψιμο. Ο εγκέφαλος κολλάει. Αρνείται να δεχθεί την πραγματικότητα. Ότι κάνεις δύο βήματα μπροστά και είναι σαν να κάνεις και ένα πίσω. Δεν πας πουθενά. Έχω εισέλθει μέσα στο πρώτο “Πεδίο Διαστρέβλωσης της Πραγματικότητας”. Θα ακολουθήσουν και άλλα πολλά. Όσα βήματα και να κάνεις, όση ενέργεια και να κάψεις, όσο ιδρώτα και να στάξεις…είσαι καταδικασμένος να παραμένεις στο ίδιο σημείο. Ή έτσι σου φαίνεται. Μεγάλο λάθος να προσπαθείς να κοιτάξεις προς τα πάνω. Κάθε φορά που το κάνεις η επόμενη κορυφή απομακρύνεται ακόμα πιο πολύ αντί να πλησιάζει. Να πάρει! Μέσα σε λίγη ώρα ο κάμπος που ήσουν πριν, γίνεται ένα μεγάλο παζλ με τακτοποιημένα και καλά οργωμένα χωράφια, με τα κομμάτια συνδεμένα μεταξύ του με δεξιοτεχνία. Και η ανάβαση συνεχίζεται! Φτάνεις στον αυχένα και συνεχίζεις να είσαι ‘διεθνής’ δρομέας. Πατάς ακριβώς πάνω στη συνοριακή γραμμή. Ανάμεσα στις τσιμεντένιες ‘πυραμίδες’ που οριοθετούν τα σύνορα, είναι σκαμμένο ένα πολύ στενό και ρηχό χαντάκι. Αυτή λοιπόν είναι η γραμμή σε εκείνο το σημείο που χωρίζει δύο χώρες. Παράξενο το συναίσθημα, που να τρέξω τώρα; Ελλάδα ή Βουλγαρία; Καμία φορά αναποφάσιστα κινείσαι μέσα στο ‘χαντάκι’, άλλες φορές όμως κρατάς καθαρή στάση. Στο ελληνικό έδαφος…γίνεται πιο άγριο…έ, τότε μεταπηδάς στο βουλγαρικό με συνοπτικές διαδικασίες. Ούτε έλεγχος διαβατηρίων ούτε τελωνεία. Απλά πράγματα, εύκολα και γρήγορα. Συνήθως προτιμώ το βουλγαρικό έδαφος. Είναι λίγο πιο ομαλό και πιο μακριά από τους γκρεμούς που βρίσκονται στην μία πλευρά του Ορβήλου που ατενίζει τον ελληνικό κάμπο.

 

Κορυφή Τσολιάς. Ακουμπάμε κολονάκι. Απίστευτη θέα προς κάθε κατεύθυνση! Πιρίν στη Βουλγαρία, Φαλακρό, Απόστολος Παύλος, τα πάντα φαίνονται από εδώ πάνω. Ώρα όμως για κατάβαση. Αμείλικτη. Πέρυσι ήταν απίστευτα δύσκολη…’νομίζεις ότι φέτος θα είναι πιο εύκολη;’ Μιλάω στον εαυτό μου. Και όμως τουλάχιστον την αγκάλιασα με περισσότερο πάθος. Χωρίς γκρίνια και μουρμούρα. Σταθερά βήματα, νωχελικά κάπως για να μην ζοριστούν τα πόδια. Είναι νωρίς ακόμα, ούτε η προθέρμανση του αγώνα δεν έχει ολοκληρωθεί! Σε ένα σημείο ‘ελεύθερης’ πτώσης από την απίστευτη κατηφορική κλίση, το βλέμμα μέχρι εκεί που φτάνει χαϊδεύει μια χορταριασμένη έκταση με ελάχιστα δέντρα σπαρμένα εδώ και εκεί. Τα δέντρα φαντάζουν ως μινιατούρες πάνω στο καταπράσινο χαλί που καλύπτει σαν σεντόνι όλες τις γύρω πλαγιές. Μοναδικό θέαμα, αισθάνομαι κυρίαρχος των βουνών. ‘Συγκεντρώσου’! Υπενθυμίζω στον εαυτό μου να προσέχει τα πατήματα γιατί το στραμπούληγμα και η πτώση παραμονεύουν σε κάθε μέτρο!

 

Είσοδος σε ωραίο δάσος και επόμενος σταθμός, ‘Καλύβα Κυνηγών – Περσέκ’. Πολύς κόσμος να σε ξεναγήσει στα καλούδια του ΣΤΕΚ. Κάθομαι (όπως πάντα σε όλους τους σταθμούς), φορτώνω υγρά, τρώω, ξανατρώω και καβατζώνω και κάποια σαντουϊτσάκια για το δρόμο! Και το τρέξιμο συνεχίζεται με όρεξη. Πέρασμα από την τεχνητή λίμνη του Κατάφυτου (όνομα που περιγράφει ακριβώς το πως φαίνεται το τοπίο εκεί), Βαθύτοπος, ωπ! Μια ακόμα καλή στάση εδώ. Σούπα ωραία, πατάτα, γιαούρτι με μέλι, νερό και φύγαμε! Οι σταθμοί τίποτα λιγότερο από πλήρης σε πράγματα που χρειάζομαι. Με το αλάτι τους, τα γιαούρτια τους, το φαγητό και τις λιχουδιές τους Σε μερικούς μάλιστα υπάρχει και μενού γαστρονομίας! Μετά το Βαθύτοπο ξεκινά μια διαδρομή 24 χιλιομέτρων σε μικτό έδαφος χωματόδρομου και μονοπατιών για να καταλήξεις στο ‘Περιθώρι’. Ένας μικρός αγώνας βουνού δηλαδή. Οι οδηγοί μέσα από άσφαλτο μόλις 11 χιλιομέτρων θα βρεθούν και αυτοί στο Περιθώρι, τον επόμενο κεντρικό σταθμό. Αλλά δεν θα έχουν δει το καταπράσινο τοπίο που θα έχεις δει εσύ. Και έχεις δύο ενδιάμεσα ΣΤΕΚ να σε υποστηρίξουν. Το πρώτο το γνωρίζεις από την προηγούμενη χρονιά, το δεύτερο όμως; Φετινή έκπληξη, ο ‘Προφήτης Ηλίας’ του Περιθωρίου. Και εκεί καταλήγεις μέσα από ένα νέο μονοπάτι του αγώνα που περνάει από εκείνα τα δάση που δεν πιστεύεις ότι υπάρχουν στην Ελλάδα! Βγαλμένο απευθείας από το National Geographic. Πανύψηλες και λεπτόκορμες οξιές παντού, θεόρατες! Τα κλαδιά τους να ξεκινάνε πολύ ψηλά πάνω από το έδαφος με ένα πράσινο τόσο φωτεινό, που κυριολεκτικά έχεις την αίσθηση ότι φωσφορίζει! Το μονοπάτι χωμάτινο, ομαλό, στρωμένα με φύλλα, ένα ποίημα για τα κουρασμένα πόδια από την πέτρα του Ορβήλου. Και μονολογώ ‘τελικά ο εχθρός του καλού σε μια διαδρομή, σε έναν αγώνα, είναι απλά το καλύτερο’!

 

Περιθώρι. Ο τελευταίος σταθμός πριν το κλείσιμο του πρώτου κύκλου και την άφιξη στο Νευροκόπι. Πριν μπούμε στο χωριό περνάμε μέσα από οχυρωματικά έργα της γραμμής Μεταξά. Μέσα στο χωριό πολλά παιδιά σε διασταυρώσεις να δείχνουν τη σωστή κατεύθυνση, ή ακόμα και να τρέχουν δίπλα μας. Παίρνουμε λίγο από τη νιότη τους, παίρνουν λίγο από τη δρομική μας αύρα. Σκέφτομαι ότι μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των αγώνων Frozen Peaks είναι ακριβώς αυτή η ενεργή συμμετοχή των ανθρώπων, των νέων και παιδιών της ευρύτερης περιοχής!

 

Ένας ακόμα έλεγχος των υποσυστημάτων: φαγητό τσεκ, υγρά τσεκ, πόδια τσεκ, πέλματα φέιλ! Κάτι περίεργο συμβαίνει εκεί κάτω με τα μεγάλα νύχια. Έντονη ενόχληση, γιατί άραγε; Θα το δω οπωσδήποτε μόλις φτάσω στον κεντρικό σταθμό του Νευροκοπίου.

 

 

Οι άγριες βουνοκορφές του Φαλακρού

 

Ο πρώτος κύκλος έκλεισε με το τελευταίο φως της ημέρας να παραχωρεί τη θέση του στη νύχτα που θα μας αγκαλιάζει σε λίγο όλους, δίχως εξαίρεση. Βγάζεις παπούτσια και κάλτσες και αναρωτιέσαι το τί θα αντικρύσεις. Όλα καλά φαίνονται όμως. Επίσκεψη στην ποδολόγο του αγώνα, Ναι! Αυτός ο αγώνας έχει και ποδολόγο που ελέγχει και περιποιείται τα πέλματά μας πριν εισέλθουν στα επόμενα τμήματα του αγώνα, έχεις και μασάζ αν θέλεις. Αρκέστηκα στον καθαρισμό και έλεγχο των πελμάτων, αλλαγή στις κάλτσες, αλλαγή και στο παπούτσι με κάτι πιο ευρύχωρο. Μια περίεργη επίδεση που είχα κάνει και στα δύο μεγάλα δάκτυλα των ποδιών έμεινε στη θέση της. Θα μου επιφυλάξει όμως κάποιες εκπλήξεις μετά. Ελέγχω το σακίδιο. Κύριος φακός κεφαλής έτοιμος πάνω μου. Εφεδρικός κεφαλής μέσα σε αυτό. Εφεδρικές μπαταρίες. Μίνι φαρμακείο, έξτρα ρούχο για την κρύα νύχτα, γάντια, εφεδρικοί φακοί χειρός, ενέργεια, καφεΐνη. Και ξεκινάω για τον δεύτερο κύκλο του αγώνα. Από τους πιο καθοριστικούς για την έκβαση του εγχειρήματος. Ξέρω πολύ καλά τι με περιμένει. Και το Φαλακρό Όρος θα είναι εκεί. Και αυτό ξέρει πολύ καλά να μας περιμένει, ακλόνητο, ατρόμητο, έτοιμο να μας διαλύσει!

 

Η νύχτα θα είναι μοναχική. Συνήθως σε αγώνες βουνού υπεραπόστασης τις νύχτες τις αντιμετωπίζω μέσα στην απόλυτη μοναξιά. Δεν το επιδιώκω, αλλά μου αρέσει. Το μονοπάτι, εγώ και η δέσμη του φακού μου για παρέα. Δεν είναι η μόνη παρέα. Συμπληρώνεται από σκέψεις, ήχους, συναισθήματα. Και όταν μπαίνω στη νύχτα μου έρχεται πάντα στο νου η πρώτη στροφή από ένα ποίημα του Dylan Thomas.

 


“Do not go gentle into that good night.

Old age should burn and rave at close of day;

Rage, rage against the dying of the light”

 

Ένα μεγάλο τρακτέρ δουλεύει τη σβάρνα σε ένα χωράφι. Οι προβολείς του κάνουν τη νύχτα μέρα. Το αφήνω πίσω μου. Αυτό τη δουλειά του, εγώ τη δική μου. Γρήγορο πέρασμα από το χωριό ‘Οχυρό’ και ο δρόμος ανηφορίζει προς το οχυρό ‘Λίσσε’. Το προσπερνώ και αυτό. Και χάνομαι μέσα στη νύχτα. Ανεβάζω την ένταση του φακού. Η δέσμη του θα είναι ο καθοδηγητής μου για πάρα πολλές ώρες, καθώς και η άριστη νυχτερινή σηματοδοσία του αγώνα. Η δέσμη του θα είναι η κυριότερη συντροφιά. Μαθαίνεις να την εμπιστεύεσαι Πάνω σε αυτήν θα βασίζεται η κίνησή σου, ή ακόμα και η επιβίωσή σου για την πρώτη νύχτα του αγώνα, και για τη δεύτερη, πιθανόν και για την τρίτη! Δεν χωράνε αστοχίες στο φακό, για αυτό κουβαλάω συνεχώς πάνω μου τόσο μεγάλη εφεδρικότητα στο νυχτερινό φωτισμό.

 

Φτάνω στον πρώτο μεγάλο σταθμό, ‘Σανατόριο’. Ένα μεγάλο ημιτελές κτήριο στη μέση του πουθενά. Εγκαταλειμμένο στην οργιώδη βλάστηση εδώ και πάνω από οκτώ δεκαετίες. Ο όγκος του μέσα στη νύχτα προβάλει ως σκηνικό ταινίας θρίλερ…αλλά έξω από τα στοιχειωμένα ντουβάρια του υπάρχει σταθμός. Και σημαντικός σταθμός! Γιατί μετά από αυτόν δεν θα βρει ο αθλητής τροφοδοσία για πάρα πολύ ώρα!

 

Κουμπώνω πάνω σε άλλον δρομέα και αρχίζει μια ήρεμη αλλά σταθερή άνοδος προς το διάσελο, ένα ενδιάμεσο σημείο για μια ανάσα πριν το ανεβοκατέβασμα στην κορυφή του ‘Αγίου Παύλου΄. Το κρύο με επηρεάζει αρνητικά στο στομάχι, βαραίνει και ανακατεύεται λίγο. Μόλις φτάνω στο διάσελο αποφασίζω να πάρω μια ανάσα, να βάλω κάτι στέρεο στο στόμα μου πριν αντιμετωπίσω αυτό που με είχε λυγίσει στην πρώτη μου συμμετοχή. Χαζεύω δύο φακούς που ανεβαίνουν εκείνη τη στιγμή προς την κορυφή. ‘Ερχεται η σειρά μου’ σκέφτομαι, βάζω τα μπατόν μπροστά και αρχίζω το επίπονο ανέβασμα. Αθλητής που εκείνη τη στιγμή κατεβαίνει χαιρετάει και υπενθυμίζει ‘προσοχή στον γκρεμό’! Πέρυσι με είχε τρομάξει. Φέτος με τρομάζει η σκέψη του με το που μπήκα στον δεύτερο κύκλο. Ένα πολύ σύντομο και στενό πέρασμα γης με πετρώδες μονοπάτι όπου στην μία πλευρά έχεις στο ενάμιση μέτρο βάραθρο. Δεν θέλεις να φύγεις εκεί! Από την άλλη πλευρά έχεις απότομη πλαγιά με κάποια δέντρα και θάμνους. Αν φύγεις εκεί όλο και κάποια κόκαλα θα σπάσεις. Ούτε εκεί θες να φύγεις! Το περνάω με προσοχή, δεν τρέχω, δεν περπατώ γρήγορα σε αυτό το σημείο, απλά προσέχω το κάθε επόμενο βήμα μου και φροντίζω να σταθεροποιώ καλά τα πατήματά μου πάνω στις πέτρες. Δεν συγχωρείται κάποιο παραπάτημα εκεί! Θα το περάσω και στην επιστροφή. Τολμάω στιγμιαία να ρίξω τη δέσμη του φακού προς τον γκρεμό: το σκοτάδι ρουφάει το φως της δέσμης σαν μαύρη τρύπα. Δεν το ξανακάνω!

 

Πάνω στην κορυφή ένα εκκλησάκι, ‘Αγιος Παύλος’, όπου μέσα του υπάρχει και η πρώτη κάλπη για να ρίξουμε την ‘ψήφο’ μας. Ένας πλαστικοποιημένος αριθμός που πιστοποιεί το πέρασμά μας από εκεί. Φυσάει, κάνει αρκετό κρύο. Ουσιαστικά στέκεσαι πάνω σε μια βραχώδη, απότομη μύτη του βουνού και η νυχτερινή θέα προς κάθε κατεύθυνση είναι μεθυστική! Δεν θέλω να ξεκολλήσω από εκεί! Αναρωτιέμαι αν οι άνθρωποι που βρίσκονται στα ζεστά και ασφαλή σπίτια τους εκείνη την ώρα μέσα στη βαθιά νύχτα έχουν ποτέ δοκιμάσει αυτήν την εμπειρία, κάτι αντίστοιχο που αισθάνομαι εκείνη τη στιγμή. Το απόλυτο αγνάντεμα από ψηλά μιας ολόκληρης περιοχής που κοιμάται. Εκεί ‘κάτω’ στον κάμπο ζεστασιά και προστασία. Εδώ πάνω στον Άγιο Παύλο περιπέτεια. Τα φώτα λαμπυρίζουν, καιρός να αρχίσει όμως η κάθοδος. Σαδιστικά απότομη! Τα πόδια ουρλιάζουν από τις πλειομετρικές φορτίσεις. Δεν βιάζομαι. Φτάνοντας στο διάσελο νόμιζα ότι η ανηφόρα είχε τελειώσει. Όχι όμως! Η μνήμη μου με απάτησε για τα καλά! ‘Την βλέπεις εκείνη την κορυφή; Εκεί πάμε τώρα’, μου υπενθυμίζει ο συνδρομέας. Άλλη σαδιστική ανηφόρα μπροστά μας, και μετά την κορυφή μια ακόμα ελεύθερη πτώση σε τόσο απότομο και τεχνικό μονοπάτι. Και πάμε πάλι από την αρχή στην τρίτη κορυφή, πιο ήρεμη αυτήν την φορά όμως. Τα πόδια στις κατηφόρες ζορίζονται τόσο πολύ που παρακαλάνε να έρθουν οι επόμενες απότομες ανηφόρες για να αλλάξουν οι φορτίσεις. Και μόλις έρθουν αυτές παρακαλάνε ξανά να έρθουν οι επόμενες κατηφόρες! Διπολικούς θα μας κάνουν αυτά τα σκαμπανεβάσματα και υπομονετικά συνεχίζω να κινούμαι μέσα στη νύχτα.

 

Γρανίτης. Επόμενος σταθμός. Μια ανάσα, καλός ανεφοδιασμός και το πρώτο φως της ημέρας θα αρχίσει να προβάλει δειλά. Κάθε φορά που αντικρύζω την επόμενη μέρα μετά από μια επίπονη νύχτα συνεχούς κίνησης σε δύσκολες συνθήκες, ξαναγεννιέμαι. Συνεχίζω ακάθεκτα προς τη βάση του Φαλακρού μετά από ένα ουσιώδες πέρασμα από το χωριό ‘Πύργους’ όπου και ο αντίστοιχος σταθμός. Υπάρχει περίσσεια όρεξης, το φαγητό του σταθμού πλούσιο, δεν αφήνω τίποτα που να μην δοκιμάσω, φορτώνω πολλά υγρά, ενέργεια και πάμε. Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα!

 

Μέσα από ένα καταπράσινο φαράγγι διακρίνεται όλο και πιο καθαρά η βάση της πρώτης κορυφής του Φαλακρού που θα διαχειριστούμε: η ‘Καρτάλκα’! Είναι κάποιες ανηφόρες που καίνε τόσο πολύ τον εγκέφαλο – πέρα από το σώμα, που τις θυμάσαι με τρόμο κάθε φορά που τις προσεγγίζεις ξανά! Ένα ακόμα “Πεδίο Διαστρέβλωσης της Πραγματικότητας” ξεκινάει. Κάθε βήμα που κάνεις, κάθε ενέργεια που ξοδεύεις, κάθε σταγόνα ιδρώτα που στάζει από το πρόσωπό σου, δεν σε οδηγεί πουθενά! Σαν να είσαι ακίνητος μέσα σε ένα χρονικό πεδίο που διαστέλλεται συνεχώς. Δεν τελειώνεις ποτέ, η απόσταση δεν κερδίζεται με τίποτα! Σηκώνω σπάνια το κεφάλι ψηλά, απλά για να ελέγξω τη σηματοδοσία. Και διαπιστώνω μια αλλαγή: φέτος τα κολονάκια με τα σήματα σε πολλά σημεία είναι τοποθετημένα αντικρυστά οδηγώντας σε ένα νοητό – αλλά και ουσιαστικό – τραβεσάρισμα της ανάβασης. Κάτι που προσπαθούσα να κάνω από μόνος μου πέρυσι, τώρα με βοηθάει σε αυτό η σηματοδοσία. Ξανασκέφτομαι ότι όντως ‘ο εχθρός του καλού είναι τελικά το καλύτερο’!

 

Και που έφτασες στην Καρτάλκα τί κατάφερες; Μετά ακολουθεί το ‘Καφέ της Χιονότρυπας’ και στο καπάκι η ανάβαση προς την ψηλότερη κορυφή του Φαλακρού τον ‘Προφήτη Ηλία’. Και εκεί πρέπει να ‘ψηφίσεις’ για δεύτερη φορά. Να πιστοποιήσεις το πέρασμά σου. Και όλο αυτό το κατεβαίνεις μέχρι το ‘Σαλέ του Χιονοδρομικού’. Εκεί ένας κεντρικός σταθμός όπου θα αναπληρώσεις χαμένες δυνάμεις, απόλυτα απαραίτητος!

 

Σε όλη αυτή όμως της διαδρομή πάνω στις κορυφές του Φαλακρού η θέα απεριόριστη! Το βουνό είναι κομμένο σχεδόν κάθετα στις Νότιες πλευρές του, δημιουργώντας μοναδικές εικόνες γκρεμών, και όλες αυτές τις απολαμβάνεις καθώς κινείσαι ανάμεσα στις κορυφές. ‘Panorama’ στο μεγαλείο του!

 

Αυτή η θέα όμως δεν βοηθάει στην βλακώδη επίδεση που έχω κάνει στα δύο μεγάλα δάκτυλα των ποδιών. Με την πίεση και τις τριβές έχουν δημιουργηθεί φουσκάλες που έχουν πετάξει τα νύχια ‘πάνω’ και δημιουργούν πολύ έντονο πόνο. Κάθε βήμα, ακόμα και σε ομαλό έδαφος, πόνος. Κάθε περίεργο πάτημα σε πέτρα στο ιδιαίτερα τεχνικό έδαφος εκεί, πόνος που παραμορφώνει το πρόσωπο. Αλλάζει το πάτημά μου. Το νέο πάτημα αλλοιώνει την εμβιομηχανική μου, προκαλεί φορτίσεις διαφορετικές από αυτές που θα έπρεπε να υπάρχουν. Φαινόμενο ντόμινο το ονομάζω. Ο Σοφοκλής είχε πει ‘ενός κακού μύρια έπονται’, ε! Αυτό ακριβώς! Νομίζοντας ότι απλά αντιμετωπίζω μαύρα νύχια, έγινε το πρώτο μεγάλος λάθος στο ΣΤΕΚ του Χιονοδρομικού: δεν έλεγξα τα πόδια και απλά συνέχισα με την ίδια κατάσταση.

 

Φεύγω από το Χιονοδρομικό σχεδόν σακατεμένος, συνεχίζοντας προς την ολοκλήρωση του δεύτερου κύκλου. Στον κεντρικό σταθμό του Νευροκοπίου τα λάθη συνεχίζονται. ‘Δεν θα βγάλω τις κάλτσες, φοβάμαι τί θα αντικρύσω, φοβάμαι μήπως τα νύχια φύγουν μαζί με τις κάλτσες’, ανακοινώνω στον άνθρωπό μου. Και προσπάθησα να κοιμηθώ με αυτές! Μία ώρα, μόνο. Ο πόνος μόνιμος σύντροφος να ακτινοβολεί στα νύχια παρόλο που δεν πατούσα πουθενά πλέον. Και δεν με πήρε ο ύπνος, μία ώρα χαμένη.

 

Τελικά αποφάσισα να τις βγάλω τις αναθεματισμένες και αυτό που αντίκρυσα δεν ήταν καλό. Τουλάχιστον όμως ήξερα τι συμβαίνει πλέον! Φαρμακείο, περιποίηση στις φουσκάλες, αλλαγή στις κάλτσες και είμαι έτοιμος για τον τρίτο κύκλο! ‘Μήπως να κοιμηθείς τουλάχιστον λίγο τώρα;’ Προτείνει ο άνθρωπός μου αλλά γνέφω αρνητικά. Έχει περάσει πολύ ώρα, καιρός να πηγαίνω. Ήξερα όμως ότι κάνω λάθος! Είναι εντυπωσιακό ότι αυτό που δεν θα συνιστούσα σε κανέναν να κάνει, να μπει δηλαδή στον τρίτο κύκλο του αγώνα άυπνος, τελικά το κάνω στον εαυτό μου. Ο άνθρωπος είναι ικανός στο να κάνει τη μία μεγαλύτερη βλακεία μετά την άλλη!

 

Νυστάζω και ξέρω ότι στο δωμάτιο του ξενοδοχείου που προσπάθησα να κοιμηθώ υπάρχει θαλπωρή, υπάρχει ξεκούραση. Ενώ εκεί έξω υπάρχει νύχτα. Και πόνος, καθαρός πόνος. Τουλάχιστον ησύχασα από τις φουσκάλες. Ετοιμάζω το σακίδιο, αλλαγή στις μπαταρίες, έλεγχος πραγμάτων και φεύγω. Από τύχη ταίριαξε η πορεία μου με άλλους δύο δρομείς και μαζί βγάλαμε το δυσκολότερο κομμάτι του κύκλου αυτού. Ανέβασμα στην κορυφή του ‘Αγίου Πνεύματος’ με πέρασμα από τους Αγίους Θεοδώρους. Και απότομο, τεχνικό και δύσκολο κατέβασμα προς το ‘Λιβαδάκι’. Όλη αυτή η πορεία ήταν απολαυστική, με κουβέντα, με αστεία, συγκεντρωμένη και χαλαρή ταυτόχρονα. Και μάλιστα ήμουνα και πολύ καλύτερα στο χρόνο από ότι πέρυσι. Ένα κίνητρο για να συνεχίσω δυνατά. Δεν ήξερα όμως ότι το πραγματικό ταξίδι μου μέσα στον τρίτο κύκλο θα άρχιζε αργότερα! Το σώμα θα είχε τον ουσιαστικότερο και τελευταίο λόγο.

 

 

Οδύσσεια

 

Ο σταθμός στο Λιβαδάκι σε υποδέχεται με ένα ‘τούνελ’ από φωτιστικά σώματα που έχουν τοποθετήσει οι εθελοντές στις άκρες του χωματόδρομου. Μια όαση μέσα στο κρύο των πρώτων πρωινών ωρών της νέας μέρας που έρχεται. Μια φωτιά να καίει στην άκρη, σε γαληνεύει και ταυτόχρονα σε καλεί κοντά της, να εγκαταλείψεις την προσπάθεια. Η νύστα αρχίζει να με καταβάλει, το σώμα κατεβάζει διακόπτες αλλά απορρίπτω μέσα μου την ιδέα του να κοιμηθώ σε αυτόν το σταθμό. Θα ξημερώσει σε λίγο σκέφτομαι, αν χρειαστεί θα κοιμηθώ για λίγο στο επόμενο ΣΤΕΚ, το ‘Παγονέρι’. Και έτσι συνεχίζω την πορεία μου καθώς το πρώτο φως της τρίτης πλέον μέρας του αγώνα αρχίζει να αχνοφέγγει στον ορίζοντα. Έχω κλείσει 48 ώρες συνεχής κίνησης χωρίς ύπνο. Το σώμα εισέρχεται πλέον σε άγνωστα νερά τοξικής αϋπνίας. Αρχίζει και κλοτσάει.

 

Η διαδρομή με βάζει σε ομαλό χωματόδρομο και βρίσκομαι για μια ακόμα φορά σε ένα δάσος βγαλμένο από ντοκιμαντέρ, όμοιό του δύσκολα βρίσκεις στη χώρα. Το μυαλό αρχίζει και προβάλλει εικόνες, οι πέτρες και οι πεσμένοι κορμοί από μακριά μεταμορφώνονται. Συνήθως σε ζώα, άλογα, σκυλιά, αλεπούδες. Αλλά και σε ανθρώπινες μορφές, ή καρτούν. Δεν έχω ακόμα συνειδητοποιήσει την ένταση των παραισθήσεων. ‘Αφού ακόμα δεν έχουν εμφανιστεί δράκοι και αρκούδες δεν κινδυνεύω’, μια σκέψη περνάει για να διασκεδάσει την κατάσταση.

 

Στην άκρη του χωματόδρομου υπάρχει ένα παγκάκι, δύο άνθρωποι ξαποσταίνουν σε αυτό και μιλάνε μεταξύ τους. Για δες που ο δήμος Νευροκοπίου σκέφτεται τους πεζοπόρους και τοποθετεί παγκάκια μέσα σε αυτό το υπέροχο δάσος, στη μέση του πουθενά, ‘προχωρημένο’ αναρωτιέμαι. Πλησιάζω στα δέκα μέτρα και το παγκάκι δίνει τη θέση του σε ένα σωρό κλαδιά πεσμένα στην άκρη του δρόμου και μπλεγμένα μεταξύ τους. Γελάω με τον εαυτό μου, θα έπρεπε να μη δίνω σημασία σε αυτό που βλέπω, το μυστήριο λύθηκε λοιπόν! Στα 5 μέτρα όμως το παγκάκι εμφανίζεται ξανά, χωρίς τους πεζοπόρους αυτήν τη φορά και μια γκρι γάτα με πλούσιο τρίχωμα και κατακίτρινα μάτια με κοιτάει. Στέκεται στη βάση του! Ουσιαστικά ονειρεύομαι πλέον όρθιος και οι παραισθήσεις αποτελούν τη διείσδυση της ονειρικής κατάστασης μέσα στην πραγματικότητα. Δεν μπορώ να εμπιστευτώ τις αισθήσεις μου, πρέπει να φτάσω οπωσδήποτε στο Παγονέρι για να κοιμηθώ, ο αγώνας δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι! Συγκεντρώνομαι σε κάποια σταθερά σημεία αναφοράς. Στο δρόμο, στα δέντρα και κάνω υπομονή μέχρι να φτάσω εκεί.

 

Επιτέλους Παγονέρι! Γνωρίζεις το πόσο καλό φαγητό σε περιμένει εκεί. Και οι εθελοντές γνωρίζουν ότι το γνωρίζεις και σε κοιτούν με νόημα σαν να λένε: ‘μια γύρα από όλα όπως και πέρυσι’; Και δοκιμάζεις τα πάντα. Πεντανόστιμη κοτόσουπα, χορτόπιτα στριφτή, κομπόστα δικιάς τους παραγωγής, με ποικιλία φρούτων που στρώνει το στομάχι. Και για γλυκό το καλύτερο ρυζόγαλο που έχω ποτέ φάει στη ζωή μου φτιαγμένο με βουβαλίσιο γάλα! Τσακίζω δύο. Και μια πονηρή σκέψη περνάει από το μυαλό μου. ‘Λες του χρόνου να γραφτώ στον αγώνα ίσα για να φτάσω μέχρι το Παγονέρι, να ολοκληρώσω με ένα ρυζόγαλο και μετά να σταματήσω; Το έχω. Άνετα’!

 

Ώρα για ύπνο όμως. Ο εθελοντής με ξαπλώνει σε ένα κρεβάτι εκστρατείας στην διπλανή τέντα που αποτελεί το υπνωτήριο. Με σκεπάζει. ‘Σε πόση ώρα σε ξυπνάω’; Μισή ώρα μόνο δώσε μου! Και κλείνεις τα μάτια. Και ξυπνάς αμέσως. Τόσο διαρκεί ένα μισάωρο ύπνου όταν το σώμα βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση, ένα μόλις ανοιγοκλείσιμο των ματιών! ‘Μήπως θέλεις άλλο ένα μισάωρο’; Ρωτούν. Αισθάνομαι ικανοποιητικά όμως. Και έτσι από το ένα λάθος πέφτω στο άλλο και συνεχίζω τον αγώνα.

 

Το Παγονέρι έχει γίνει παρελθόν και ο Νέστος ποταμός στα δεξιά μου είναι μαγευτικός. Με τα ήρεμα νερά του να διατρέχουν τα κατάφυτα βουνά γύρω του. Το μισάωρο ύπνου δούλεψε και μου έδωσε την απαραίτητη διαύγεια να απολαμβάνω πάλι την κίνηση μέσα στον αγώνα. Τα χιλιόμετρα φεύγουν με καλό ρυθμό, είμαι μόνος, με τις σκέψεις μου πάλι. Κάνω υπολογισμούς και προσπαθώ να δουλέψω στο μυαλό μου την πιθανή ώρα άφιξης στον επόμενο σταθμό, και στο μεθεπόμενο. Είναι και αυτό μια άσκηση για να βρίσκομαι σε πνευματική εγρήγορση. Φτάνω στο ΣΤΕΚ ‘Κατάχλωρο’. Ένα εγκαταλειμμένο παλιό φυλάκιο ακριβώς πάνω στη μεθοριακή γραμμή. Και συνεχίζω το τρέξιμο πάνω στα σύνορα. Για χιλιόμετρα. Όταν ο ελληνικός συνοριακός χωματόδρομος γίνεται άτσαλος, με λίγα βήματα μεταπηδώ στον αντίστοιχο βουλγαρικό. Χαλάει η κατάσταση στο βουλγαρικό κομμάτι; Ξανά πίσω στο ελληνικό έδαφος. Διεθνής δρομέας, με λίγα βήματα μόλις! Μια ομάδα ξυλοκόπων στο βουλγαρικό έδαφος με χαιρετά και ανταποδίδω σηκώνοντας τα μπατόν. Τί να σκέφτονται άραγε οι άνθρωποι βλέποντάς μας με τον πολύχρωμο εξοπλισμό να τρέχουμε πότε από τη μία πλευρά του συνόρου, πότε από την άλλη.

 

Η διαδρομή τώρα απομακρύνεται από τα σύνορα και σε βάζει σε ένα ομαλό κατηφορικό τμήμα. Ο σταθμός ‘Χάρακας’ πλησιάζει. Το δάσος μαγευτικό για μια ακόμα φορά. Δεν χορταίνονται αυτές οι εικόνες! ‘Και γιατί θέλεις να ξανατρέξεις τον αγώνα; Αφού τον τερμάτισες, δεν σου έφτασε η πρώτη φορά’; Η κλασική ερώτηση που ακούω. Και όχι μόνο από φίλους αλλά και από άλλους δρομείς. Η απάντησή μου; Μια τόσο μεγάλη και πολυποίκιλη διαδρομή έχει τόσες εμπειρίες να σου προσφέρει που μόνο μια φορά δεν είναι αρκετή. Αλλά ούτε και δεύτερη. Είναι σαν να ρωτάει κάποιος ‘γιατί θέλεις να φας ξανά το ίδιο νόστιμο φαγητό; Δεν σου φτάνει μια φορά’; Μα όχι βέβαια. Αυτές οι εμπειρίες είναι η τροφή της ψυχής, όχι μόνο του σώματος! Δεν φτάνει μόνο μια επανάληψη! Και ποτέ δεν θα μπορούσα να τις βαρεθώ. Όχι τουλάχιστον στη διαδρομή του Panorama, σίγουρα όχι εδώ.

 

Μετά τον προτελευταίο σταθμό του αγώνα ‘Χάρακας’ έχω ακόμα 25 χιλιόμετρα. Νυστάζω, ναι, αλλά θα κάνω υπομονή. Ο αγώνας τελειώνει. Λίμνη Λευκογείων. Αυτήν τη φορά ξέρω ακριβώς τι με περιμένει και πως να το διαχειριστώ. Όμορφο μονοπάτι που κινείται συνέχεια κοντά στις όχθες της λίμνης και φαίνεται ατελείωτο. Τα νερά της λίμνης ήρεμα, πάνω τους νεροπούλια απογειώνονται ή απλά κολυμπάνε. Αληθινά; Είναι παραισθήσεις; Δεν με νοιάζει! Από τη νύστα είναι γεγονός ότι έχει ξεκινήσει ένα νέο κρεσέντο διάχυσης της ονειρικής κατάστασης μέσα στην πραγματικότητα. Δεντρόσπιτα παρελάζουν συχνά μπροστά από τα μάτια μου, ψηλά πάνω στις κορυφές του πυκνού δάσους. Πολλά δεντρόσπιτα, όλων των χρωμάτων. Καφέ, κόκκινα, κίτρινα, μπλε. Μα μπλε; Σοβαρά τώρα; Και κιόσκια, πολλά από αυτά. Δεν με νοιάζει αν όλα είναι ψεύτικα ή κάποια είναι αληθινά. Δεν με ενδιαφέρει. Ένα όνειρο ζω έτσι και αλλιώς…το όνειρό μου να τερματίσω ξανά το Frozen, οπότε το να βάζω το ένα πόδι μπροστά από το άλλο είναι απλά μονόδρομος.

 

Τελευταίος σταθμός ανεφοδιασμού, ‘Λευκόγεια’. Ξεραίνομαι πάνω σε μια καρέκλα και το μόνο που ζητάω είναι ένα ζεστό τσάι με μέλι. Δεν θέλω κάτι να φάω…έχει πολλά πράγματα ο σταθμός για φαγητό αλλά όρεξη πουθενά. Άλλωστε πάνω μου έχω ενέργεια για να τροφοδοτήσω μια αγέλη συναθλητών. Πιάνω την κουβέντα. Δώδεκα χιλιόμετρα με χωρίζουν πλέον από το τερματισμό. Είναι λίγα; Είναι πολλά; Εκείνη τη στιγμή μου φαίνονται ως ένας ολόκληρος αγώνας. Αυτοτελής. Αγώνας με χειρότερο αντίπαλο τον εαυτό μου. Δεν υπάρχει όμως άλλος τρόπος να γευτείς τη νίκη του τερματισμού! Παρά να μαζέψεις τα κομμάτια του ‘εγώ’ σου και να ξεκολλήσεις από εκεί! Και αυτό ακριβώς κάνω!

 

Στους τελευταίους χωματόδρομους που οδηγούν στο Νευροκόπι. Ο ήλιος χαμηλώνει. Η ώρα περνάει, αδυσώπητα. Κινείσαι αργά. Η ταχύτητα είναι απλά ένα σύρσιμο των ποδιών. Θυμάσαι κάθε στροφή, κάθε γεφυράκι, κάθε χωράφι που προσπερνάς και γνωρίζεις ότι το Νευροκόπι θα αργήσει να φανεί. Είσαι όμως αποφασισμένος να τερματίσεις. Θα το παλέψεις όσο μπορείς. Δεν θα καταθέσεις έτσι εύκολα τα όπλα.

 

Νυστάζεις. Κάποιος δεν πλήρωσε το λογαριασμό και το σώμα έχει κατεβάσει πλέον το γενικό. Έχει πάρει διαζύγιο από το μυαλό, κάνει τα δικά του. Μυαλό και σώμα σε διαφορετικές πορείες με διαφορετικούς στόχους: το μυαλό θέλει να τερματίσει, θέλει να τελειώνει όλο αυτό. Ξέρει ότι μετά τον τερματισμό όλος αυτός ο πόνος, η κούραση, δεν θα έχουν σημασία πια. Μόνο η ηδονή του τερματισμού, του βαρύτιμου μεταλλίου. Το σώμα όμως έχει πάρει άλλον δρόμο: το μόνο που θέλει είναι να σταματήσει. Να σε σταματήσει, να πέσει κάτω και να κοιμηθεί!

 

Νυστάζεις πολύ. Φαντάσου την πιο κουραστική κατάσταση στην οποία έχεις ποτέ βρεθεί. Το σώμα είναι κουρασμένο, τα πόδια τσιμέντο. Πεινάς, αλλά δεν έχεις καμία όρεξη να φας κάτι. Η όραση θολώνει και οι εικόνες που βλέπεις δεν ξέρεις αν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Τα μάτια με δυσκολία τα κρατάς ανοικτά. Στο αίμα σου υπάρχει μεγάλη ποσότητα καφεΐνης και παρόλο αυτά παλεύεις με όλο σου το είναι να κρατηθείς όρθιος. Κυριολεκτικά υπνοβατείς. Σε αυτά τα τελευταία μέτρα της διαδρομής πληρώνονται όλα τα λάθη που έχεις κάνει μέσα στον αγώνα. Το σώμα παίρνει την εκδίκησή του. Σου τη φυλούσε τόση ώρα και τώρα έχει πλέον το πάνω χέρι. Ο μόνος τρόπος να το ξεγελάσεις είναι να σκέφτεσαι ότι αμέσως μετά τον τερματισμό θα του δώσεις ύπνο. Και ξεκούραση. Σε μεγάλη ποσότητα, και από τα δύο αυτά!

 

Είσοδος στο Νευροκόπι και σε παραλαμβάνουν τα παιδιά με τα ποδήλατα. Ήταν δίπλα μας σε κάθε είσοδο και έξοδό μας από την πόλη. Μας έδειχναν το δρόμο και μας κρατούσαν πολύτιμη παρέα σε αυτά τα λίγα μέτρα. Η παρουσία τους συγκινητική! Και τερματίζεις! Πόσο ευτυχισμένο μπορεί να σε κάνει μια φουσκωμένη ‘αψίδα τερματισμού’; Τόσο, όσο χρειάζεται για να έχεις έναν άσβεστο πόθο να θέλεις να ξανατρέξεις όλη αυτήν τη διαδρομή. Να ξαναβρεθείς στην αγκαλιά αυτής της διοργάνωσης!

 

“Τελικά το μόνο που είναι μεγαλύτερο από τις δυσκολίες αυτού του αγώνα, είναι η ίδια η ομορφιά του”! Το σκέφτεσαι φωναχτά αυτήν τη φορά!

 

 

Αντί επιλόγου

 

Ποια είναι τα όριά μας τελικά; Υπάρχουν; Και που πρέπει να σταματήσουμε; Στις πόσες ώρες, στα πόσα χιλιόμετρα; Τα ίδια ερωτήματα που είχα στην αρχή, τα έχω ακόμα. Θα συνεχίσω να αναζητώ απαντήσεις. Μέσα από την ίδια την προσπάθεια όμως. Μέσα από τις εμπειρίες. Τουλάχιστον από αυτήν την αναζήτηση, οι εικόνες και τα συναισθήματα που αποκομίζω είναι η καλύτερη παρακαταθήκη. Κάτι που με αναγεννά. Κάτι που με βγάζει από την απλή αστική καθημερινότητά μου. Κάτι που με κάνει πιο δυνατό, όχι μόνο σωματικά, αλλά και ψυχικά. Γιατί όπως λέει και το μότο του Frozen Peaks: “first you feel like dying, then you feel reborn”!

Σου άρεσε αυτό το άρθρο; Μοιράσου το με τους φίλους σου!

Κάντε "like" στη σελίδα μας στο facebook για όλα τα τελευταία Running News!

...διάβασε επίσης
Βουλευτής ζητά να απαγορευτούν οι αγώνες δρόμου αποκαλώντας τους αθλούμενους «οπαδούς»! Γιατί κάνουμε πεζοπορία : Ένα βραβευμένο ντοκιμαντέρ του 2020

Runster
Σχόλια αναγνωστών
...διάβασε επίσης
Φυσική Άσκηση: Διαφοροποιούνται τα Οφέλη Ανάλογα με την Ώρα που θα Ασκηθούμε; Ασκήσεις και συμβουλές διατροφής που θα βοηθήσουν τα παιδιά να ψηλώσουν πιο γρήγορα
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου - αφιέρωμα. Ποιοι θα είναι οι πρωταγωνιστές στα 5000 και 1500 μέτρα; Υπερήφανοι Έλληνες Μαραθωνοδρόμοι, νικήσατε!
Nutrition News

Rundome.gr

HOKA One One

Thessaloniki Night Half Marathon

Runster.gr

Πρέπει να διαβάσετε
11 Ιουν 22
ΟΠΑΠ MARATHON expo 2022 - Εκεί όπου αθλητισμός και πολιτισμός τέμνονται δημιουργικά
Η ΟΠΑΠ MARATHON expo, η μεγαλύτερη εμπορική έκθεση αθλητικών ειδών και εξοπλισμού στην Ελλάδα, θα πραγματοποιηθεί για άλλη μία χρονιά στο εκθεσιακό κέντρο Κλειστό Π. Φαλήρου (πρώην TAE KWON DO) από τις 9 έως και τις 12 Νοεμβρίου 2022.
25 Μαϊ 22
Το Run σου γίνεται πλέον Aκόμη Γρηγορότερο με το Νέο Δρομικό Παπούτσι της Under Armour HOVR™ MACHINA 3!
Η Under Armour μας εκπλήσσει ευχάριστα για ακόμη μια φορά δημιουργώντας ένα νέο και τεχνολογικά εξελιγμένο Running παπούτσι το οποίο θα ικανοποιήσει πλήρως και τους πιο απαιτητικούς λάτρεις του τρεξίματος.
20 Απρ 22
Η άσκηση στο επόμενο επίπεδο με το νέο myathlete hub
Η φετινή άνοιξη είναι ακόμα πιο ανθηρή για τους λάτρεις της άσκησης, αλλά και όλους εκείνους που προσεγγίζουν την ευεξία και την καλή υγεία μέσω της γυμναστικής και της σωστής διατροφής. Το myathleteάνοιξε ξανά τις πόρτες του στο νέο δικό του χώρο και τα σχόλια όσων έσπευσαν ήδη να το επισκεφτούν, είναι διθυραμβικά!
13 Απρ 22
HUAWEI WATCH GT Runner: Το απόλυτο smartwatch που ικανοποιεί και τον πιο απαιτητικό δρομέα
Η HUAWEI κάνει εντυπωσιακό ντεμπούτο στον χώρο των smartwatches, παρουσιάζοντας το εμβληματικό HUAWEI GT Runner, ανοίγοντας νέους ορίζοντες στην απόδοση των δρομέων.


©2005-2021 RunningNews.gr: Τα πάντα για το τρέξιμο, το δρομέα και τους αγώνες δρόμου. Ενημέρωση, Αρθρογραφία, Φωτογραφίες, Βίντεο, Φόρουμ - Όροι Χρήσης
Επικοινωνήστε μαζί μας για οτιδήποτε επιθυμείτε στο info [at] runningnews [dot] gr - Αν επιθυμείτε να διαφημιστείτε στο RunningNews.gr δείτε εδω

SportsWeb.gr Network: RunningNews.gr - trinews.gr - Runster.gr - Energy Races - duathlon.gr - Nutrition News - Fitness Pulse