Θάνος Γουλομήτρος: από πρωταθλητής στα 100 μέτρα, Σπαρταθλητής!
Ανάμεσα στους τερματίσαντες του Σπαρτάθλου τη πιο προηγούμενη εβδομάδα, μπορούμε να ξεχωρίσουμε και μια ιδιαίτερη, σπάνια περίπτωση. Πρόκειται για τον 32χρονο Θάνο Γουλομήτρο από τον Βόλο, ο οποίος έφτασε στον άθλο αν και κάποια χρόνια πριν έκανε το άκρων άωτο από αυτά που κάνει τώρα. Πιο συγκεκριμένα ως την εφηβική ηλικία ήταν σπρίντερ, και μέλος της Εθνικής Παίδων στη σκυτάλη. Το ρεκόρ του στα 100 μέτρα ήταν 11.16. Μετά από παύση κάποιων χρόνων εμφανίστηκε στην αντοχή, με τις επιδόσεις του που ξεχωρίζουν να είναι, για Μαραθώνιους το 2.56 στη Φρανκφούρτη το 2011, 2.49 Θεσσαλονίκη 2013, 2.44 Αθήνα 2014. Σε μεγαλύτερες αποστάσεις, 6.55 στο 50αρι του Ζαγορίου 2013, 4ος στα 106χλμ του Natural Trail Race 2013 (στα πλαίσια του VFT) με 14.46, 5ος στο 100αρι της Ψάθας 2014 με 8.46. Και αποκορύφωμα η 1η θέση στον Διπλό Ευχίδα 2014 με 25.06. Πριν έρθει βέβαια ο τερματισμός το πιο προηγούμενο Σάββατο στο Σπάρταθλο με 34.51.
Ο Θάνος Γουλομήτρος κατέχει και ένα άτυπο ρεκόρ που πιθανότατα κανένας άλλος δεν έχει στην Ελλάδα και ελάχιστοι παγκοσμίως, καθώς έχει βαθμολογηθεί στο Εθνικό Πρωτάθλημα της χώρας του στο μικρότερο και μεγαλύτερο Ολυμπιακό αγώνισμα, τα 100 μέτρα, και τον Μαραθώνιο. Ως γνωστόν βαθμολογία παίρνουν οι 12 πρώτοι του κάθε Πανελληνίου Πρωταθλήματος σε κάθε αγώνισμα, και αυτό το πέτυχε ο Γουλομήτρος πέρυσι στην Αθήνα όπου ήταν 12ος με 2.44. Ο λόγος στον Σπαρταθλητή:
Θάνο μίλησέ μας για τον αγώνα, Σπάρταθλον 2015. Τι αντιμετώπισες, τι στόχους είχες, και πως έφτασες τελικά στη Σπάρτη. Πως υπήρξε η "καθυστέρηση", μια και τις πρωινές ώρες του Σαββάτου φαινόταν πως αν ο αγώνας εξελισσόταν καλά, θα έφτασες στον Λεωνίδα αρκετά νωρίτερα.
Ο στόχος λόγω ελλιπούς προετοιμασίας (4,5 μήνες όλους κ όλους λόγω της προετοιμασίας για την ανάβαση στο Έβερεστ) ήταν οι 30-31 ώρες .Τα προβλήματα άρχισαν στον αγώνα ήδη από το 30ο χιλιόμετρο με τις εντερικές διαταραχές και τις τακτικές επισκέψεις στην τουαλέτα (9 το σύνολο).Παρόλα αυτά συνέχιζα και προσπαθούσα με σούπες και άφθονη κόκα κόλα να συνέλθω…με αυτά και με αυτά έφτασα στο 205ο χμ σε καλή σχετικά κατάσταση .Εκεί με πρόδωσε το ισχίο μου…Μετά βίας περπατούσα με αποτέλεσμα να χρειαστώ σχεδόν μισή μέρα για τα υπόλοιπα χιλιόμετρα. Τέλος καλό όλα καλά όμως.
Τι εντυπώσεις αποκόμισες από τον αγώνα? Την επαφή με τους συναθλητές πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον αγώνα, τα πληρώματα, τους εθελοντές, τους διοργανωτές, την υποδοχή στις πόλεις και τα χωριά από τους κατοίκους και τα παιδιά. Ποιο το συναίσθημα στην εκκίνηση στην Ακρόπολη, και βέβαια όταν έφτασες στη Σπάρτη.
Το Σπάρταθλο ήταν ένα όνειρο ζωής…η διοργάνωση πραγματικά ήταν απίστευτη , δεν μας έλειψε τίποτα ,ήταν παντού και πάντα για ότι χρειαστούμε και μιλάμε για ένα αγώνα με τεράστιες απαιτήσεις μιας και διασχίζει όλη την Πελοπόννησο .Οι εθελοντές (ήξεραν τι ήθελες πριν καν τους το ζητήσεις!) και τα χωριά μας υποδεχόντουσαν σαν ήρωες και ακόμα και μέσα στη νύχτα μέναν ξάγρυπνοι και μας περιμέναν! Τα υπόλοιπα πληρώματα των συναθλητών ήταν σαν να είναι δικά σου! Όλοι βοηθούσαν ψυχολογικά αλλά και υλικά αν χρειαζόσουν κάτι , υπήρχε πραγματικά μια αλληλεγγύη που εγώ πρώτη φορά συναντώ στα τόσα χρόνια δρομικής πορείας. Το κομμάτι των συναθλητών που ανέφερες Κώστα ήταν το καλύτερο !Μέσα στον αγώνα γνώρισα και κάναμε αρκετά χιλιόμετρα παρέα με τον Γιάννη Κουρκουρίκη (απίστευτο παιδί ) και τον Τούρκο Aykut Celikbas (ένας πραγματικά υπέροχος άνθρωπος) ο οποίος μου έδωσε κουράγιο κ θάρρος όταν ακόμα κ οι γιατροί μου λέγανε να εγκαταλείψω .. τα λόγια του ήταν η κινητήριος δύναμή μου για πολλά-πολλά χιλιόμετρα . Όσο για τα συναισθήματα…Στην Ακρόπολη δεν σκεφτόμουν τίποτα! Ήταν λες και πάω βόλτα!(να φανταστείς δεν πήρα χαμπάρι την εκκίνηση!!!) Στη Σπάρτη όμως είναι αδύνατον να αποτυπωθούν στο χαρτί όλα αυτά που νιώθεις. Δάκρυα πόνου, χαράς ικανοποίησης και δικαίωσης για όλα αυτά τα χρόνια μόχθου στο ταρτάν, την άσφαλτο και τα βουνά.
Ο πήχης που μπαίνει τώρα? Τι σκέφτεσαι για το μέλλον?
Ο πήχης κατεβαίνει όσον αφορά τις επιδόσεις .Θέλω επιτέλους να ξεκουραστώ και να απαλλαγώ από τα χρονόμετρα (τουλάχιστον έτσι λέω). Για το μέλλον υπάρχουν πολλά σχέδια . Το 2016 θα είναι χρονιά που θα ξανασχοληθώ με τους αγώνες στα βουνά σε Ελλάδα και ελπίζω και στο εξωτερικό. Μακροπρόθεσμος στόχος και μεγάλο όνειρο είναι το τρίαθλο NORSEMAN .
Κάνε μια σύγκριση σε όσα έχεις κάνει: σπριντ, Μαραθώνιος, υπεραποστάσεις. Διαφορές, ή και...ομοιότητες. Και αν κάποιο σου αρέσει περισσότερο.
Η ομοιότητα είναι η εξής μία…η ταχύτητα .Ο δρόμος προς την επιτυχία σε όλα τα αγωνίσματα του στίβου περνάει μόνο, μέσα από την ταχύτητα. Οι διαφορές πάλι…ΑΠΕΙΡΕΣ ! Πιο πολύ από όλα μου αρέσουν οι υπεραποστάσεις γιατί βιώνεις πολύ όμορφα και δύσκολα συναισθήματα και καταστάσεις. Επίσης λατρεύω να τρέχω τη νύχτα και οι μεγάλοι αγώνες μου δίνουν αυτή την ευκαιρία!
Ποιες είναι οι πιο έντονες αναμνήσεις σου από τον αθλητισμό, από όλους τους αγώνες και όχι μόνο που έχεις κάνει.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την συμμετοχή μου στην Εθνική Ομάδα Στίβου έως 16 ετών. Ύψιστη τιμή που φόρεσα το εθνόσημο. Αξέχαστο επίσης το βατερλό σε σκυταλοδρομία πανελληνίου πρωταθλήματος (όχι σε αυτό που ξέχασα τα παπούτσια :-D) όπου μου έφυγε η σκυτάλη ενώ βαδίζαμε προς το χρυσό, όπως και τις πολλές πίκρες που έχουμε βιώσει με τα άλλα παιδιά του ΓΣ Βόλου στις σκυταλοδρομίες. Όμορφη ανάμνηση ο πρώτος τερματισμός σε μαραθώνιο (2010 Κωνσταντινούπολη), και η νίκη πέρυσι στον μεγάλο Ευχίδα .
Να περάσουμε και σε κάτι διαφορετικό. Όπως όλοι παρακολουθήσαμε, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο μια και τα γεγονότα πήραν διεθνή διάσταση, ήσουν στην ομάδα που τον Απρίλιο θα ανέβαινε το Έβερεστ και εξαπατήθηκε από τον Σέρπα. Βέβαια λίγες ημέρες μετά, τα πράγματα πήραν άλλη τροπή καθώς ο σεισμός στο Νεπάλ θα απέτρεπε ούτως ή άλλως την ανάβαση, αν και είχατε ήδη γυρίσει στην Ελλάδα. Μίλησέ μας για τα όσα έγιναν στο Νεπάλ όσες ημέρες ήσασταν εκεί.
Ξύνεις πληγές τώρα …Ζήσαμε κωμικοτραγικές καταστάσεις. Λίγες ώρες πριν την αναχώρηση από το Κατμαντού για το Θιβέτ εξαφανίστηκε μαζί με όλα μας τα χρήματα ο οργανωτής της αποστολής, τα υπόλοιπα είναι απλά κωμωδία ! να τρέχουμε άλλοι σε πρεσβείες, άλλοι σε αστυνομίες, άλλοι σε ταξιδιωτικά γραφεία (και να μην βγάζουμε άκρη πουθενά)! Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτές τις στιγμές, τα όνειρα μας να καταρρέουν και εμείς να διακωμωδούμε την κατάσταση και να δίνει παρά την πίκρα κουράγιο ο ένας στον άλλο. Κρίμα γιατί δεν ξέρω αν θα τα καταφέρναμε αλλά σίγουρα θα το διασκεδάζαμε πολύ!
Τι προετοιμασία είχατε κάνει για να ανέβετε στα Ιμαλάια, Σκέφτεσαι επιστροφή σε ένα νέο αντίστοιχο εγχείρημα, είτε στο Έβερεστ, είτε σε κάποιο άλλο βουνό? Πόσο διαφορετικές είναι οι απαιτήσεις προπόνησης για το τρέξιμο και την ορειβασία, και πόσο επηρεάζονται οι προπονήσεις σου εφόσον ρίξεις βάρος και στα δύο? Πχ αν τελικά ανεβαίνετε το Έβερεστ και γυρνούσες τον Ιούλιο, θα πήγαινε πίσω η ετοιμασία για το Σπάρταθλο.
Η προετοιμασία για το Έβερεστ περιελάμβανε αρκετά πράγματα . Πρώτα από όλα έπρεπε να αυξήσω το σωματικό μου βάρος. Όσο για τις προπονήσεις…Αυτές περιελάμβαναν πολύ λιγότερο τρέξιμο και περισσότερο περπάτημα με σακίδιο και διαμονή στο βουνό. Στο Έβερεστ δεν νομίζω να επιστρέψω όμως σίγουρα μια 8άρα κορυφή θα ήθελα την επιχειρήσω στο μέλλον. Η διαφορά μεταξύ των 2 (τρέξιμο-ορειβασία) είναι η ένταση. Και στις 2 περιπτώσεις έχουμε μια πολύ καλή φυσική κατάσταση απλά ο δρομέας είναι πολύ γρηγορότερος. Η προετοιμασία για το Έβερεστ ουσιαστικά κατέστρεψε την προετοιμασία για το Σπάρταθλο και ότι είχα χτίσει πριν και για διάστημα 2 χρόνων! Έχασα όλη μου την ταχύτητα και μεγάλος μέρος της δρομικής μου αντοχής ενώ έπρεπε να απαλλαγώ και από 15 παραπάνω κιλά! Τώρα που το ξαναβλέπω με μια άλλη ματιά νομίζω πως ήταν θαύμα που τερμάτισα το Σπαρταθλο!
Για το τέλος, μίλησε-ευχαρίστησε άτομα που σου συμπαραστέκονται ή σου συμπαραστάθηκαν σε παλιότερα βήματα, όπως βέβαια και τυχόν χορηγούς.
Οι χορηγοί μου –φίλοι μου στο φετινό Σπάρταθλο ήταν το ταξιδιωτικό γραφείο True Adventure (http://www.trueadventure.gr/), το φαρμακείο Σωτηρία Βλιώρα (https://www.facebook.com/vliorapharmacy) και η Μελισσοκομεία Ράιου (http://www.melissokomiaraiou.gr/). Οι άνθρωποι που θέλω να ευχαριστήσω είναι πολλοί, πρώτα θα ξεκινήσω με όλους τους προπονητές μου (Χρήστος Λιάκας, Κορώνας Ηλίας , Γιάννης Θειακούλης , Γιώργος Χατζηγιάννης , Γιάννης Δαγκόγλου) γιατί είναι αυτοί που άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο έβαλαν ένα λιθαράκι για να φτάσω εδώ. Ειδική μνεία θέλω να κάνω στον τωρινό μου προπονητή το Γιάννη το Δαγκόγλου και την ιστοσελίδα μέσω της οποίας τον γνώρισα το smartrun.gr γιατι με την πολύτιμη καθοδήγηση και τις γνώσεις του έκανα πράγματα που ούτε φανταζόμουν ! Τον συνιστώ σε κάθε είδους δρομέα ανεξαρτήτως επιπέδου! Ευχαριστίες επίσης οφείλω σε όσους με αγαπάνε και με ανέχονται όλα αυτά τα χρόνια (οικογένεια, φίλοι, σύντροφοι, συνάδελφοι). Για το τέλος άφησα την ομάδα υποστήριξης μου στο φετινό Σπάρταθλο, το Γιώργο Ράιο και την Αγαθή Λαμπροθανάση, ήταν πραγματικά μεγάλη χαρά να τους έχω μαζί μου και να το περάσουμε όλο αυτό μαζί ! Πιο πολύ με ένοιαζε να τρέξω γρήγορα για να τους ξαναδώ στον επόμενο σταθμό παρά να φτάσω στο Λεωνίδα!!! Σας ευχαριστώ όλους για όλα και ελπίζω να μου δοθεί η ευκαιρία να σας το ανταποδώσω με κάποιο τρόπο στο μέλλον!
Θάνο σε ευχαριστούμε για τη συνέντευξη που μας παραχώρησες!
* Οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό αρχείο του αθλητή.
