Ο Θοδωρής (Άκης) Αναγνώστου γεννήθηκε στις 11 Ιουνίου του 1975 κι ασχολείται συστηματικά με τον αθλητισμό από το 1985, δηλαδή από ηλικία μόλις 10 ετών. Ο σύλλογος με τον οποίο αγωνίζεται όλα αυτά τα χρόνια είναι ο Παναθηναϊκός. Είναι πανελληνιονίκης στα 1500 μέτρα και στα 3000μ Φ.Ε. με συμμετοχές και με την Εθνική ομάδα στα παραπάνω αγωνίσματα. Το ρεκόρ του στο κύριό του αγώνισμα που είναι τα 3000μ Φ.Ε. είναι 8´48"99. Τα τελευταία 10 χρόνια γυμνάζεται μόνος του. Επίσης γυμνάζει και την πρωταθλήτριά μας στα 3000μ Φ.Ε., Ειρήνη Κοκκιναρίου. Πρόσφατα αναδείχτηκε και νικητής στο διασυλλογικό πρωτάθλημα ανωμάλου δρόμου στην πάντα δύσκολη περιφέρεια της Αθήνας. Ο Θοδωρής Αναγνώστου συνάντησε στον Βόλο, στα πλαίσια της χειμερινής προετοιμασίας του, τον Κώστα Παλάντζα (φωτο οι δυο τους) εκ μέρους του RunningNews.gr. Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε τι απάντησε στις ερωτήσεις μας:Συμμετέχεις σε πολλούς λαϊκούς αγώνες, αν και είσαι αθλητής πολύ υψηλού επιπέδου. Πες μας γιατί το κανείς και πως αισθάνεσαι. Πολλοί λένε για σένα πως αν έτρεχες με την ίδια χαλαρότητα που τρέχεις στους λαϊκούς αγώνες και στις μεγάλες κούρσες πανελληνίου επιπέδου θα είχες κάνει σπουδαία πράγματα. Τι έχεις να πεις γι’ αυτό?Η συμμετοχή σε λαϊκούς αγώνες ήταν πάντα μέρος της προετοιμασίας για τους περισσότερους Έλληνες δρομείς από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 ως και τα τέλη της δεκαετίας του ’90 όπου και στατιστικά υπάρχει η μεγαλύτερη άνθηση στους δρόμους αντοχής στην χώρα μας, τόσο από επιδόσεις, όσο και από πληθώρα αθλητών. Έχοντας ξεκινήσει από το 1985 αθλητισμό και έχοντας γυμναστεί και συναγωνιστεί με τους καλύτερους Έλληνες δρομείς αυτής της περιόδου είναι απόλυτα φυσιολογικό για μένα να συμμετέχω σε τέτοιου είδους αγώνες, αντίθετα θεωρώ παράλογο έως και περίπτωση που θέτει προβληματισμό, το γεγονός ότι δεν συμμετέχουν αθλητές υψηλού επιπέδου τα τελευταία 5 με 10 χρόνια, σε τέτοιου είδους αγώνες. Και εξηγώ ότι παλαιότερα υπήρχαν πολλοί αγώνες πανελληνίου και υψηλού επιπέδου (κύπελλο, φάσεις διασυλλογικών, εαρινοί, διεθνείς συναντήσεις) όπου είχαν την ευκαιρία οι Έλληνες αθλητές υψηλού επιπέδου να συναγωνιστούν, να ελέγξουν την φυσική τους κατάσταση και να προετοιμαστούν για τους αγώνες-στόχους τους. Όλοι αυτοί όμως οι αγώνες έχουν πια καταργηθεί και έτσι θα έπρεπε να χρησιμοποιούνται οι λαϊκοί αγώνες από όλους τους αθλητές και περισσότερο από τους νέους αθλητές που χρειάζονται αγωνιστική εμπειρία αφού δεν υπάρχουν πια αγώνες και κυρίως αγώνες υψηλού επιπέδου. Άλλωστε αν κατεβαίνουν 2-3 καλοί αθλητές σε ένα λαϊκό αγώνα όπως παλαιότερα συνέβαινε πολύ συχνά να τρέχει η μισή και Εθνική ομάδα, αμέσως γίνεται αγώνας υψηλότερου επιπέδου, η ευρεία συμμετοχή όλων των αθλητών ανεξάρτητα επιπέδου σε τέτοιους αγώνες βοηθάει σε μία αμφίδρομη σχέση σε όλα τα επίπεδα. Όλοι κερδίζουν, ο πρώτος γιατί «σπρώχνεται», ο τελευταίος γιατί «τραβιέται». Η παρατήρηση ότι στο εξωτερικό οι περισσότεροι αθλητές υψηλού και όχι μόνο επιπέδου συμμετέχουν σε 20-25 αγώνες το χρόνο και μάλιστα σε μια ποικιλία από αποστάσεις συγκλίνει με την άποψη ότι οι αθλητές θα πρέπει να συμμετέχουν σε αρκετούς αγώνες. Στην Ελλάδα το αγωνιστικό πρόγραμμα έχει συρρικνωθεί υπερβολικά τα τελευταία χρόνια και οι κούρσες πανελληνίου επιπέδου είναι πια ελάχιστες. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την πίεση προς τους αθλητές να αποδώσουν στους συγκεκριμένους αγώνες γιατί αξιολογούνται από αυτούς. Αυτό συμβαίνει γιατί είναι πιο εύκολο γι´ αυτούς που αξιολογούν και κρίνουν τους αθλητές να το κάνουν μέσα από δυο αγώνες. Όμως είναι πολύ άδικο να κρίνεται μια πολύμηνη προσπάθεια, ολόκληρη χρονιά από έναν αγώνα. Αυτό επίσης δείχνει πως αυτοί που κρίνουν και αξιολογούν τις προσπάθειες του δρομέα αντοχής, εκτός του ότι δεν έχουν σχέση με το αντικείμενο, δεν τους ενδιαφέρει και η προώθηση των συγκεκριμένων αγωνισμάτων της αντοχής.
Πολύ βετεράνοι αθλητές ασχολούνται με την προπονητική, όμως λίγοι επιλέγουν να το κάνουν όσο είναι ακόμα αθλητές υψηλού επιπέδου. Ποιες είναι οι διαφορές όταν αντιμετωπίζεις το άθλημα σαν προπονητής και ποιες σαν αθλητής? Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να τα συνδυάζεις και τα δύο παράλληλα?Οι περισσότεροι αθλητές, ανεξάρτητα επιδόσεων, όταν κατακτήσουν ένα επίπεδο θέλουν να μεταφέρουν αυτή την εμπειρία τους στον αθλητικό τους περίγυρο. Αυτό είναι σωστό και πρέπει να γίνεται γιατί βοηθάει στην εξέλιξη και άλλων δρομέων και επίσης είναι στη βάση της νοοτροπίας του «μαθαίνω» και μοιράζομαι την γνώση μου. Σε περιπτώσεις υψηλού επιπέδου αθλητισμού το θέμα είναι αρκετά διαφορετικό γιατί απαιτείται χρόνια εμπειρία και εξειδικευμένη γνώση. Δηλαδή το να μπορείς να γυμνάσεις αθλητές σημαίνει να θέλεις να μοιραστείς τις εμπειρίες σου και να μεταδώσεις τις γνώσεις σου. Προσωπικά αντιμετωπίζω πάντα την προπόνησή μου, στον σχεδιασμό της με το βλέμμα του προπονητή και στην «εκτέλεσή» της προσπαθώ να συμπεριφέρομαι σαν αθλητής. Η διαφορά είναι ότι ο αθλητής τρέχει πάντα πιο «ελεύθερα» ,με στοιχείο του αυθορμητισμού να τον διακρίνει ενώ ο προπονητής πρέπει να είναι πιο συγκεντρωμένος και συνετός. Αυτή η αντίθεση οδηγεί προς την επιτυχία με την προϋπόθεση ότι και οι δύο, ειδικότερα ο αθλητής, να έχουν «όρεξη για δουλειά». Στην περίπτωση που σχεδιάζω ένα προπονητικό πρόγραμμα για άλλους αθλητές δεν υπάρχει κάποια ιδιαίτερη δυσκολία παρά μόνο στην φάση της εκτέλεσης της προπόνησης του κάθε αθλητή. Το ότι είμαι κι ο ίδιος δρομέας είναι καλύτερα για τους αθλητές μου γιατί είμαι πολύ κοντά στην ψυχολογία τους και καταφέρνω τρέχοντας μαζί τους να παρακολουθώ λεπτομέρειες μέσα στην προπόνηση οι οποίες μπορεί να διαφεύγουν όταν παρατηρείς την προπόνηση απ´ έξω. Η μεγάλη δυσκολία και σύγχυση υπάρχει όταν εκτελώ τις δικές μου προπονήσεις κι αυτό γίνεται γιατί ο προπονητής που «κρατάει το χαλινάρι» και ο αθλητής που θέλει να τρέξει «γρήγορα», βρίσκονται σε σύγκρουση, σε οριακές φάσεις σε πολύ δύσκολες προπονήσεις πρέπει να είμαι πολύ συγκεντρωμένος για να κάνω την σωστή επιλογή μέσα σε πολύ λίγο χρόνο και με πολύ κούραση. Αυτές οι επιλογές, ειδικά τα πρώτα χρόνια που γυμναζόμουν μόνος, δεν ήταν και οι καλύτερες κοντά στους αγώνες. Τα τελευταία χρόνια ίσως καταφέρνω καλύτερα να αντεπεξέρχομαι στον διπλό ρόλο προπονητή-αθλητή. Άλλωστε, στόχος της προπονητικής διαδικασίας για μένα είναι, οι αθλητές να μαθαίνουν να γυμνάζονται μόνοι τους ως ένα αρκετά υψηλό επίπεδο έχοντας «αυτονομία» μέσα σε ένα γενικό προπονητικό πλάνο που τους βοηθάει να κατανοήσουν πως ανταποκρίνεται το σώμα τους σε διάφορα προπονητικά ερεθίσματα.
Εκτός από την Ειρήνη (Κοκκιναρίου) προπονείς και άλλους αθλητές? Θα ήθελες στο μέλλον να προπονείς ολόκληρο γκρουπ αθλητών ή προτιμάς να εστιάσεις την προσοχή σου σε 1-2 πολύ καλούς αθλητές?Η Ειρήνη είναι ένα ξεχωριστό επίπεδο και γκρουπ από μόνη της, οι απαιτήσεις που υπάρχουν στο Ολυμπιακό επίπεδο που βρίσκεται είναι πάρα πολλές και επειδή εδώ είμαστε Ελλάδα και κανείς δεν βοηθάει, τα περισσότερα προβλήματα μιας τέτοιας αθλήτριας προσπαθώ να τα επιλύσω εγώ, κυρίως για την αποφόρτιση της ίδιας της αθλήτριας. Γι’ αυτό και η συνεργασία με άλλους αθλητές που έχουν διαφορετικές απαιτήσεις γίνεται μέσα στα πλαίσια φιλικής συνεργασίας και με τρόπο που δεν θα επηρεάζουν το πλάνο των αθλητών που κάνουν υψηλό αθλητισμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο φίλος και συναθλητής, ο μαραθωνοδρόμος Παύλος Τζαναβάρας από τα Αθίκια Κορινθίας, με τον οποίο συνεργάζομαι προπονητικά 6 χρόνια περίπου και ο οποίος έχει βοηθήσει πολύ και την Ειρήνη και εμένα και είναι βασικό μέλος της ομάδας μας.
Ακόμα, συνεργάζομαι και με άλλους αθλητές οι οποίοι αποτελούν μια δεύτερη ομάδα με την οποία δουλεύουμε κυρίως σε συμβουλευτικό επίπεδο. Και αυτό είναι που θέλουν οι περισσότεροι αθλητές:συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων. Και σε αυτό μπορεί να συνεισφέρει η ιστοσελίδα σας, το RunningNews.gr, γιατί με την απήχηση που έχει στους δρομείς μπορεί να δοθεί η ευκαιρία να τεθούν προβληματισμοί και να λυθούν απορίες.
Τι θεωρείς σημαντικότερο για την εξέλιξη ενός Έλληνα δρομέα σήμερα? Σε τι υστερούμε έναντι των υπολοίπων λευκών που πρέπει να ρίξουμε το βάρος? Θεωρείς πως υπάρχουν οι δυνατότητες ώστε να δούμε να σπάνε τα πανελλήνια ρεκόρ των αποστάσεων στους άνδρες που αυτή τη στιγμή φαντάζουν απλησίασταΗ εξέλιξη, η βελτίωση και η διάκριση όπως και σε όλους τους τομείς, έτσι και για τον τομέα των δρόμων της αντοχής, επιτυγχάνεται με την αφοσίωση στον συγκεκριμένο στόχο του κάθε δρομέα. Στην Ελλάδα αυτό που προβληματίζει στον δρομέα είναι κυρίως η νοοτροπία Επειδή όλοι οι εξωτερικοί παράγοντες που θεωρητικά έχουν την υποχρέωση να βοηθήσουν στην εξέλιξη του τομέα αντοχής, από το επίπεδο του μαζικού ή σχολικού αθλητισμού ή ερασιτεχνικού αθλητισμού σε υψηλότερο επίπεδο, του πρωταθλητισμού ή της οποιασδήποτε αθλητικής υπέρβασης, στην πράξη απουσιάζουν «ενεργητικά» στις περισσότερες των περιπτώσεων, πετύχει τους στόχους του μη περιμένοντας βοήθεια απ´ αυτούς τους παράγοντες. Αυτό σημαίνει αλλαγή νοοτροπίας και αλλαγή σκέψης. Σε θέματα εργοφυσιολογίας δεν υπάρχει καμιά διαφορά με τους υπόλοιπους ξένους δρομείς ,είτε είναι λευκοί, Άραβες ή έγχρωμοι. Δεν υπερτερούν σε τίποτα οργανικό και πρέπει να καταλάβουμε ότι η όποια διαφορά μας είναι θέμα συνθηκών ζωής και εκγύμνασης. Άρα όποιος Έλληνας δρομέας επιθυμεί την εξέλιξή του πρέπει να βρει τις πιο κατάλληλες συνθήκες για να πετύχει τους στόχους του. Αυτό είναι η ουσία στην αλλαγή της νοοτροπίας του αθλητή, να θέτει υψηλούς στόχους να γίνεται πιο ανταγωνιστικός, να θέλει να υπερβεί τα όρια του, γιατί πάντα υπάρχουν νέα όρια. Αυτό βέβαια είναι ένα πρόσθετο εμπόδιο για τους έλληνες δρομείς που επαναπαύονται σε μέτριες συνθήκες προπόνησης με ανάλογα μέτριους στόχους και επιδιώξεις, έχοντας συμβιβαστεί με τις υποχρεώσεις και τα κίνητρα που τους προσφέρουν οι εξωτερικοί παράγοντες που φέρονται να ευθύνονται για την οργάνωση αυτού του τομέα του αθλητισμού, των δρομέων αντοχής. Δηλαδή πρέπει να ξεπεράσεις αυτούς που θα έπρεπε να σε βοηθούν αλλά στην ουσία σε εμποδίζουν ή σε καθυστερούν. Δυστυχώς είναι πολύ δύσκολο να «ξεπεράσεις» και την νοοτροπία των άλλων. Όποιος όμως υπομείνει και επιμένει στις προσπάθειες του θα βρει και τις κατάλληλες συνθήκες για να εξελιχθεί. Για να «σπάσει» ένα πανελλήνιο ρεκόρ πρέπει οι συνθήκες να είναι σχεδόν τέλειες. Να υπάρχει το αθλητικό ταλέντο με την κατάλληλη νοοτροπία και έναν περίγυρο ο οποίος να τροφοδοτεί και να υποστηρίζει αυτή την προσπάθεια. Πάντα υπάρχει δυνατότητα να «σπάσει» ένα ρεκόρ αλλά θα ήταν προτιμότερο να υπάρχουν πολλοί αθλητές σε ένα πραγματικά υψηλό επίπεδο που με τον ανταγωνισμό τους θα μπορούσαν να κυνηγήσουν τα οποιαδήποτε ρεκόρ. Σαν παράδειγμα, πριν μερικά χρόνια είχαμε στον Μαραθώνιο δρόμο 4 αθλητές που έτρεχαν κάτω από το Ολυμπιακό όριο γύρω στο 2.15 κι ακόμη πιο γρήγορα. Την ίδια εποχή έτρεχαν και 10 αθλητές γύρω στο 2.25.Ο συναγωνισμός των πρώτων τους έφερε σε αυτές τις υψηλές επιδόσεις ενώ παράλληλα τράβηξε τις επιδόσεις και των υπολοίπων αθλητών. Σήμερα έχουμε 2-3 αθλητές στο 2.25 και άλλους 10 στο 2.30-2.35. Αυτή η πτώση στις επιδόσεις δεν οφείλεται στο ότι δεν υπάρχει ικανότητα στους δρομείς αλλά στην γενική νοοτροπία για την προπόνηση και τις επιδόσεις. Δεν μπορούμε να αναγάγουμε ως πρωταθλητές-πρότυπα, αθλητές που τρέχουν επιδόσεις στο 2.30 Μαραθώνιο, ή 31´ 10km ή 9´ 3km Φ.Ε., ή 15´ 5km,ή 4´ 1500m,ενώ πριν λίγα χρόνια έτρεχαν αθλητές στα 29´ τα 10km και 2.13-2.15 Μαραθώνιο και δεν είναι σωστή η έκφραση «Αυτοί είναι οι καλύτεροι που έχουμε´», γιατί κάνουμε κακό στους ίδιους τους αθλητές και στις επιδιώξεις τους.
Χαρακτηριστικό είναι ότι τα τελευταία 2-3 χρόνια έχουν μείνει πολύ λίγοι αθλητές που επιδιώκουν πραγματικά πολύ υψηλές επιδόσεις. Οι περισσότεροι δρομείς που τρέχουν σήμερα είναι αθλητές που τρέχουν με κίνητρο την αγάπη τους για το τρέξιμο και έχουν σαν απολαβή την κοινωνική συναναστροφή και οποιαδήποτε «εύνοια» που απορρέει από την αθλητική τους ιδιότητα. Είναι όμως κάτι διαφορετικό από τους αθλητές που κάνουν υψηλό πρωταθλητισμό που έχουνε άλλα κίνητρα και άλλες υποχρεώσεις. Έτσι όχι μόνο τα πανελλήνια ρεκόρ αλλά και οι υψηλές επιδόσεις θα φαντάζουν απλησίαστες τα επόμενα χρόνια. Μακάρι να έχουμε 100 αθλητές που θα κάνουν 2.30 Μαραθώνιο γιατί σίγουρα κάποιος θα προσπαθήσει να τρέξει και πολύ πιο γρήγορα αλλά υπάρχει και η πιθανότητα όλο και λιγότεροι δρομείς να τρέχουν στο 2.40. Και αυτό έχει σχέση με όλους τους δρομείς. Από τον πιο απλό δρομέα που απολαμβάνει το τρέξιμο στη γειτονιά του και δεν συμμετέχει ούτε καν σε λαϊκούς αγώνες, μέχρι τον δρομέα υψηλού επιπέδου και τον διακεκριμένο δρομέα. Γιατί ακόμη κι αν βρίσκονται σε διαφορετικό επίπεδο ασχολούνται με κάτι κοινό, το τρέξιμο. Όσοι έχουν ταξιδέψει για αγώνες στο εξωτερικό, βλέπουν αυτή την σύνδεση, την αθλητική παιδία δηλαδή, που εκδηλώνεται στις αθλητικές διοργανώσεις ανάμεσα σε όλους τους δρομείς.
Ποιοι είναι οι αθλητικοί και ποιοι οι προπονητικοι σου στόχοι για το μέλλον?Ελπίζω να είμαι υγιής για να συνεχίζω να τρέχω σε υψηλό επίπεδο για μερικά ακόμη χρόνια. Και θέλω να προσπαθήσω να ασχοληθώ και με τον Μαραθώνιο. Στόχος και τη φετινή χρονιά είναι η σταθερή, καλή απόδοση σε όλους τους αγώνες και ο κύριος στόχος είναι ένα καλό ατομικό ρεκόρ στα 3000m Φ.Ε. Για την Ειρήνη που έχει σταθερή βελτίωση τα 4 τελευταία χρόνια περιμένω φέτος τη συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς Αγώνες και να αναδειχθεί ως μία από τις πιο σταθερές αθλήτριες Ολυμπιακού επιπέδου διαχρονικά, τρέχοντας ανάλογες επιδόσεις, ένα νέο πανελλήνιο ρεκόρ είναι σίγουρα ο κύριος προπονητικός στόχος.
Άκη σε ευχαριστούμε για τη συνέντευξη που μας παραχώρησες και σου ευχόμαστε τα καλύτερα για τη νέα αγωνιστική χρονιά και ότι ακόμα επιθυμείς στο μέλλον σαν αθλητής αλλά και σαν προπονητής.Σημείωση 1: Το φωτογραφικό υλικό είναι από το προσωπικό αρχείο της αθλητή και από το αρχείο του RunningNews.grΣημείωση 2: Κατόπιν παράκλησης του αθλητή, προς αποφυγή οποιασδήποτε είδους παρεξήγησης δεν θα δημοσιευθούν σχόλια στη συνέντευξη. Αν έχετε κάποια παρατήρηση ή θέλετε να απευθύνετε το δικό σας μήνυμα προς τον Θοδωρή Αναγνώστου παρακαλούμε χρησιμοποιήστε το email μας και θα του το διαβιβάσουμε εμείς.
