"Αν δεν συμφωνείς και δεν συμφωνείτε κάποιες κάποιοι που ούτε καν ξέρετε από Αθλητισμό πάρτε τον έναν διάδρομο και βάλτε τον σπίτι σας σε καμία βίλα να κάνετε μόνοι σας τρέξιμο να μην σας βλέπουν και τα αδιάκριτα βλέμματα καλή σας μέρα !!!!"
Πέρασαν πολλά χρόνια, δεκαετίες από τότε που όσοι έτρεχαν (τρέχαμε) αντιμετώπιζαν ειρωνείες από τον κόσμο. Από το 1997 που ξεκίνησα το τρέξιμο, αυτό συνέβη κάποιες λίγες φορές, αλλά οι παλιότεροι έχουν να λένε για πολύ πιο συχνά και σοβαρά περιστατικά.
Ο ιδρώτας και το μήνυμα που περνά κάθε δρομέας και κάθε αθλούμενος, έχει κάνει το τρέξιμο και τον αθλητισμό επιτέλους ιδιαίτερα αποδεκτό στην κοινωνία, το βλέπουμε άλλωστε από τον νέο κόσμο (νέο όχι απαραίτητα ως προς τη ηλικία, αλλά ως προς την ένταξη στον χώρο του αθλητισμού), που κάνει την Άθληση Τρόπο Ζωής.
Αν τυχόν κάποια πολύ σπάνια φορά βρεθεί κάποιος που θα μας ειρωνευτεί, θα είναι κάποιος άσχετος με τον αθλητισμό.
Σωστό;
Λάθος!
«Ενδο-αθλητικό εμφύλιο» χαρακτήρισε ο Δήμος Κηφισιάς συνεχίζοντας τη μεροληπτική του στάση υπέρ της ποδοσφαιρικής ανώνυμης εταιρείας, το θέμα των αντιδράσεων για την καταστροφή του γηπέδου. Τι είδους σύγκριση μπορεί να υπάρξει όμως μεταξύ δύο αθλημάτων που αντιπροσωπεύουν εντελώς διαφορετικές καταστάσεις;
Κλασικός Αθλητισμός είναι το άθλημα που σε έναν αγώνα δρόμου πέφτει το νερό από τον πρώτο, και ο δεύτερος του δίνει το δικό του γνωρίζοντας πως έτσι μπορεί να του "χαρίζει" εκτός από το νερό, και τη νίκη. Το άθλημα που φέρνει χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια στη χώρα μας αλλά δεν ζητά την αύξηση των σταδίων, τη συρρίκνωση του ποδοσφαιρικού χώρου τους για να πολλαπλασιαστούν οι διάδρομοι των ταρτάν. Το άθλημα που και οι πρωταθλητές συχνά βάζουν από τη τσέπη τους για να συνεχίσουν. Το άθλημα που θα προβληθεί από την TV σπανιότατα, και με αυστηρά περιορισμένο χρονικό όριο μετάδοσης. Το άθλημα που γεννήθηκε στην Ελλάδα και μεταδόθηκε σε όλη τη Γη.
Από την άλλη είναι το άθλημα που οι παίκτες δεν θα έλεγαν όχι στο να ξεγελάσουν τον διαιτητή για να πάρουν ένα ψεύτικο πέναλτι ή μια άδικη αποβολή του αντιπάλου. Το άθλημα που μια ομάδα ανέβηκε στη Β' Εθνική και νομίζει ότι πρέπει να γκρεμιστεί το σύμπαν για τη μεγάλη επιτυχία της. Το άθλημα που οι ανώνυμες εταιρείες συντηρούνται με τα χρήματα της ΕΡΤ για τις μεταδόσεις μηδενικής θεαματικότητας. Το άθλημα που ακόμη και το VAR, το κράτος το πλήρωσε. Το άθλημα που η Super League 2 βρίσκεται στον κόσμο της και ζητά την αύξηση των διαστάσεων των γηπέδων που δεν ανήκουν στις ΠΑΕ, αλλά που είναι δημόσια, είναι δικά μας. Που λες κι αν ήταν ένα μέτρο μικρότερα, δεν θα μπορούσαν να παίζουν μπάλα όπως έκαναν επί δεκαετίες.
Το άθλημα που είναι ουραγός σε επιτυχίες στο εξωτερικό συγκρινόμενο με δεκάδες άλλα αθλήματα της χώρας μας που κάνουν έργο αθόρυβα και που μια επιτυχία ισοδύναμη μιας ανόδου στη Β' Εθνική, για να μη πούμε ακόμη και της κατάκτησης ενός Champions League, την έχουν για ψωμοτύρι.
Την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε στο Πανθεσσαλικό το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου Κ18, και να διαπιστώσουμε για μία ακόμη φορά πόσο χαωτική είναι η διαφορά μεταξύ των αθλημάτων.
"Να πάρουμε λοιπόν ένα διάδρομο να τρέχουμε σπίτι μας για να μη μας βλέπουν τα αδιάκριτα βλέμματα!" Σε αυτή τη φράση συνοψίζεται η πλήρης έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα, και η ζημιά στη νοοτροπία που προξενεί η ενασχόληση με ένα άθλημα που τα θέλει όλα δικά του. Αν ο σχολιαστής ήταν ο μοναδικός, θα λέγαμε μεμονομένη περίπτωση. Αλλά αν μπει κάποιος στη σελίδα της ΠΑΕ, θα διαπιστώσει το επίπεδο που υπάρχει από το "φίλαθλο" κοινό.
Ας μάθει λοιπόν ο φίλος που πιστεύει ότι δεν ξέρουμε από αθλητισμό ο οποίος βεβαίως βεβαίως είναι μόνο το ποδόσφαιρο, ότι πλέον τα αθλήματα όπως ο στίβος αποτελούν κίνημα. Εκατοντάδες χιλιάδες αθλητές και αθλούμενοι ασχολούνται με αυτόν, και όχι μόνο δεν κρύβονται στο σπίτι τους για να γυμναστούν, αλλά αντιθέτως τρέχοντας στα στάδια, στα βουνά και στους δρόμους, φέρνουν άλλο τόσο κόσμο στον χώρο λειτουργώντας ως το καλύτερο παράδειγμα προς μίμηση. Μπορεί και ο ίδιος κάποτε να το γνωρίσει, και να μετανιώσει για τα χρόνια που έχασε ως θεατής. Δεν θα είναι ούτε ο πρώτος, και δεν θα είναι ούτε ο τελευταίος.
