Αυτή την Κυριακή ήμουν στον Μαραθώνιο της Θεσσαλονίκης, αλλά όχι για να τρέξω αυτή τη φορά – ήμουν εκεί για να στηρίξω άλλους δρομείς. Να τους δώσω ένα νερό, να τους πω ένα «πάμε», να τους δώσω την ενέργεια που χρειαζόντουσαν για να συνεχίσουν την προσπάθεια τους. Και όσο παρακολουθούσα τους δρομείς των 10 και των 40 χιλιομέτρων, κάτι με εντυπωσίασε ιδιαίτερα: Πόσος κόσμος τρέχει πια. Άνθρωποι που δεν είναι επαγγελματίες αθλητές, που έχουν δουλειές, παιδιά, άγχη και πολλές υποχρεώσεις. Κι όμως, βάζουν τα παπούτσια τους, προπονούνται, συμμετέχουν σε αγώνες και ξεπερνούν τα όρια τους.
Και αυτό με έκανε να σκεφτώ: Τι ψάχνουν τελικά μέσα από το τρέξιμο;
Για άλλους, το τρέξιμο είναι απλώς μια ευκαιρία να κάνουν μια καλή επίδοση ή να δείξουν στον εαυτό τους ότι μπορούν να φτάσουν σε νέες επιδόσεις. Μπορεί να είναι μια ευκαιρία να κάνουν περήφανους τους συγγενείς, τους φίλους ή τους γονείς τους, να αποδείξουν ότι είναι ικανοί και να κερδίσουν την αναγνώριση των ανθρώπων που αγαπούν. Είναι επίσης μια εξαιρετική ευκαιρία να βγάλουν μια φωτογραφία με το μετάλλιο ή με την ώρα που πέτυχαν, και να την ποστάρουν στα κοινωνικά δίκτυα ως απόδειξη της προσπάθειας τους και της συνέπειας που έδειξαν. Μπορεί απλά να είναι μια απόδραση, ένας τρόπος να ξεφύγουν ή να “πατήσουν pause”από την καθημερινότητα και να βρουν λίγο χώρο για τον εαυτό τους, μακριά από τις υποχρεώσεις και το άγχος. Για κάποιους, το τρέξιμο είναι ηρεμία, μια στιγμή εσωτερικής γαλήνης όπου το μυαλό ξεκουράζεται και επικεντρώνεται μόνο στο βήμα, στο ρυθμό, στον αέρα γύρω τους. Για άλλους είναι τρόπος να «πατήσουν pause» από το χάος της καθημερινότητας.
Και για κάποιους, το τρέξιμο αποκτά κάτι πολύ πιο βαθύ και προσωπικό: Απόδειξη στον εαυτό τους ότι μπορούν να τα καταφέρουν. Είναι το μέσο για να ξεπεράσουν τα όρια τους, να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της ζωής, να υπερβούν τον εαυτό τους και να δείξουν ότι, παρά τις αντιξοότητες, δεν τα παρατούν. Όταν διασχίζουν τη γραμμή του τερματισμού, δεν γιορτάζουν μόνο τον αγώνα, αλλά και τη νίκη πάνω στους φόβους και τα πάθη τους, τις ανασφάλειές τους και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν κατά τη διάρκεια της πορείας τους.
Αυτές οι στιγμές ήταν που με συγκίνησαν πραγματικά:
✏︎Δρομέας που τρέχει για τα Παιδιά του:
Ένας 40 άρης πατέρας, με τρία παιδιά και δουλειά από το πρωί μέχρι το βράδυ, έφτασε κοντά στον τερματισμό και φώναξε με όλη του τη δύναμη: “Γιέεεεεεεεε τα κατάφερα. Πρώτη φορά στη ζωή μου κάνω κάτι μόνο για μένα και δεν το μετάνιωσα ούτε λεπτό.” Αυτός ο άνθρωπος έτρεξε για να δώσει ένα παράδειγμα στα παιδιά του, ότι ποτέ δεν είναι αργά να κυνηγήσουμε τα όνειρά μας.
✏︎Δρομέας που Ξεπέρασε τον Καρκίνο:
Λίγο πιο πριν, μια γυναίκα σταμάτησε λίγο πριν τον τερματισμό, τα μάτια της γεμάτα δάκρυα, δεν μπορούσε άλλο. Κατά τη διάρκεια του αγώνα μου είπε ότι αυτός ο αγώνας είναι η απόδειξή μου για μένα, ότι έχω νικήσει τον καρκίνο και τίποτα δεν με σταματάει. Και συνέχισε, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε να περπατήσει στο 30 χιλιόμετρο και μετά να τρέξει ξανά.
✏︎Δρομέας που ήθελε να Κάνει Κάτω από 4 Ώρες:
Ο Θ., ένας δρομέας που είχε στόχο να τερματίσει κάτω από 4 ώρες, έφτασε στα τελευταία χιλιόμετρα και το βλέμμα του έδειχνε αγωνία. Δεν ήταν εύκολο για αυτόν, όμως ήξερε πως αν μπορούσε να το καταφέρει, θα έμπαινε στην προσωπική του ιστορία. Και με χαμόγελο, άκουσα να λέει στην οικογένεια του : “Ήταν ο στόχος μου και δεν θα σταματούσα μέχρι να τον πετύχω.” Και τερμάτισε ακριβώς κάτω από τις 4 ώρες.
✏︎Δρομέας που εγκατέλειψε:
Ένα τελευταίο παράδειγμα που θυμάμαι έντονα είναι από έναν δρομέα που, παρά την κόπωση και τις δυσκολίες, εγκατέλειψε τον αγώνα στο 30ο χιλιόμετρο. Ωστόσο, το εκπληκτικό ήταν ότι έφυγε με χαμόγελο στα χείλη. Δεν τα κατάφερε να τερματίσει, αλλά το σημαντικότερο ήταν ότι αποδέχτηκε τη στιγμή χωρίς να νιώσει απογοήτευση. Ήξερε ότι το να είναι εκεί, να δοκιμάσει τον εαυτό του και να ξεπεράσει τα όριά του, ήταν ήδη νίκη. Για εκείνον, το χαμόγελο ήταν η απόδειξη ότι το τρέξιμο δεν αφορά πάντα τον τερματισμό, αλλά τη διαδικασία, τη μάχη που έδωσε και την προσπάθεια που κατέβαλε. Στο τέλος, το χαμόγελό του έδειξε ότι η εμπειρία του δεν ήταν αποτυχία, αλλά μια πολύτιμη στιγμή αυτογνωσίας και ενδυνάμωσης.
Το σώμα τρέχει, αλλά το μυαλό είναι αυτό που σε πάει μακριά. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν κάνει την προπόνηση, αλλά αυτό που τους κράτησε στα δύσκολα ήταν η ψυχική τους αντοχή. Όταν οι μυς πονούσαν, όταν η κούραση ήταν στο όριο, το μυαλό τους τους είπε να συνεχίσουν.
Δεν είναι μόνο θέμα φυσικής κατάστασης. Πολλοί τα παρατάνε γιατί δεν αντέχουν την ψυχολογική πίεση. Άλλοι τραυματίζονται γιατί κυνηγούν την τελειότητα. Και κάποιοι απογοητεύονται γιατί δεν είχαν δουλέψει την ψυχολογία τους όσο το σώμα τους. Η προπόνηση του σώματος είναι μόνο η μισή δουλειά. Η ψυχολογική και η πνευματική προετοιμασία είναι αυτή που πραγματικά σε βοηθά να ξεπεράσεις τα όρια σου και να αντέξεις τις δυσκολίες.
Στο τέλος της ημέρας, δεν τρέχεις μόνο για το μετάλλιο. Τρέχεις για να ξεπεράσεις τα όριά σου, για να αποδείξεις στον εαυτό σου ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο, ότι η δύναμη είναι μέσα σου και μόνο εσύ μπορείς να τη βρεις. Το μετάλλιο έρχεται ως επιβράβευση, αλλά η πραγματική νίκη είναι ο άνθρωπος που γίνεσαι στον δρόμο.
—
Γιώργος Ιωάννου
Κλινικός Αθλητικός Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής
www.psixologos-ioannou.gr
talkto@psixologos-ioannou.gr
6944044426
