4 Ιουνίου 2025 - Παγκόσμια Ημέρα Τρεξίματος Τρέχουμε γιατί έτσι μας αρέσει!
Γράφει η: Μαρία Ξενοδόχου Εκπαιδευτικός, BSc, MSc.
Η Παγκόσμια Ημέρα Τρεξίματος (Global Running Day) ξεκίνησε το 2009 στις ΗΠΑ σαν Εθνική γιορτή τρεξίματος και καθιερώθηκε από το 2016 παγκοσμίως. Γιορτάζεται κάθε χρόνο, την πρώτη Τετάρτη του Ιούνη. Πιο συγκεκριμένα, το 2017 η μέρα αυτή αναγνωρίστηκε και καταξιώθηκε από την Παγκόσμια Ομοσμονδία Στίβου (World Athletics/IAAF) και από τότε, κάθε χρόνο, πολλοί σύλλογοι ανά τον κόσμο διοργανώνουν τις δικές τους δρομικές εκδηλώσεις Το 2020, κατά τη διάρκεια της δύσκολης περιόδου της Πανδημίας Covid-19 η μέρα του τρεξίματος εορτάστηκε διαδικτυακά.
Ο σκοπός του Global Running Day είναι να αναδείξει την ανεκτίμητη αξία της κίνησης και τα οφέλη του τρεξίματος τόσο στη σωματική, όσο και στην ψυχική υγεία. Το τρέξιμο φέρνει τους ανθρώπους σε επαφή με τον εσωτερικό τους εαυτό, όπως και με τους άλλους ανθρώπους. Ενεργοποιεί την ψυχή και το σώμα, προσφέροντας μια μοναδική αίσθηση ελευθερίας.
Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος αθλητής ή πρωταθλητής για να τρέξει. Το μόνο που χρειάζεται είναι θέληση κι ένα ζευγάρι απλά,αθλητικά παπούτσια για τρέξιμο. Ίσης αξίας και σημασίας είναι και το δυναμικό βάδισμα.Αρκεί λοιπόν κάποιος να σηκωθεί από την πολυθρόνα του και να αρχίσει να κινείται. Συχνά το περπάτημα μετατρέπεται σταδιακά σε τρέξιμο! Η΄ και το αντίστροφο!
Γιατί τρέχουμε; Επειδή το έχουμε ανάγκη. Τρέχουμε γιατί αυτό μας δίνει δύναμη, χαρά και ζωή! Τρέχουμε γιατί η κούραση που φέρνει το τρέξιμο μάς δίνει ακόμη περισσότερη ενέργεια προκειμένου να συνεχίζουμε τον καθημερινό μας αγώνα. Τρέχουμε για να αντέχουμε. Τρέχουμε για να επουλώνουμε τραύματα και να ξεπερνάμε δυσκολίες. Τρέχουμε γιατί το τρέξιμο απελευθερώνει στο σώμα μας τις ανεκτίμητες ορμόνες της ευτυχίας. Τρέχουμε για να σκεφτόμαστε καλύτερα, για να αποφορτιζόμαστε και για να ακούμε την καρδιά μας να χτυπάει δυνατά. Τρέχουμε γιατί αυτό μας συγκινεί. Τρέχοντας αφουγκραζόμαστε τη φύση, νιώθουμε τον παλμό της πόλης, του χωριού, της θάλασσας ή του βουνού,της ερημιάς ή της πολυκοσμίας. Το τρέξιμο μάς βοηθάει να αγαπάμε όλες τις εποχές του χρόνου κι όλες τις ώρες της ημέρας. Το τρέξιμο κάνει την ψυχή μας να ξεχειλίζει από συναισθήματα, να γελάει και να κλαίει.
Δεν έχει σημασία αν κάποιος συμμετέχει σε δρομικούς αγώνες ή όχι. Αυτό είναι προσωπική επιλογή. Σε μια εποχή που το δρομικό κίνημα είναι σε έξαρση, όσοι ερασιτέχνες δρομείς λαμβάνουν μέρος σε δρομικά events είναι καλό να θυμούνται πως ο κύριος στόχος του αγώνα είναι ο τερματισμός. Το χρονόμετρο καταγράφει την επίδοση και το χρόνο. Ο χρόνος είναι μια διάσταση κι όταν σε
«κυνηγάει» ανελέητα δεν μπορείς να χαρείς, ούτε να απολαύσεις κάτι. Τότε είναι η στιγμή που το τρέξιμο γίνεται τοξικό.
Επιπλέον η επίδοση είναι ατομική και ξεχωριστή για τον καθένα. Ο κάθε δρομέας συγκρίνεται μόνο με τον εαυτό του.Υπάρχουν άνθρωποι κάθε ηλικίας που τρέχουν αντιμετωπίζοντας σοβαρά προβλήματα υγείας. Κάποιος έχει σοβαρή αναιμία, ένας άλλος έχει σακχαρώδη διαβήτη, κάποιος άλλος έχει καρκίνο, ένας ακόμη έχει καρδιαγγειακό νόσημα, άλλος έχει μυοσκελετικά θέματα ή κάποια αναπηρία, ορατή ή μη, προβλήματα βάρους και τόσα, μα τόσα άλλα... «Καλός» δρομέας λοιπόν δεν είναι ο «γρήγορος» δρομέας. Αλήθεια, ποιος καθορίζει τον όρο «γρήγορος»; Καλός δρομέας είναι ο συνειδητοποιημένος δρομέας που σέβεται το σώμα του, ακούει την ψυχή του και ξεπερνά τον εαυτό του, όχι τον άλλο. Το φθινόπωρο του 2023, μετά από έναν νυχτερινό αγώνα στη Θεσσαλονίκη συνάντησα τυχαία στον δρόμο την κυρία Βούλα Πατουλίδου. Τη χαιρέτισα και με ρώτησε αν είχα τρέξει. Μόλις της το επιβεβαίωσα, με ρώτησε: «Το χάρηκες»;
Γι’ αυτό τρέξτε, περπατήστε και χαρείτε το! Αυτό είναι που μετράει!
