Ο Κωνσταντίνος Παπαγόρας, εκπρόσωπος της γενιάς των 20άρηδων στο αφιέρωμά μας στους ερασιτέχνες δρομείς του Μαραθωνίου της Αθήνας, ζει τα τελευταία χρόνια στη Δανία και προετοιμάζεται για να πάρει το «βάπτισμα του πυρός» στον Αυθεντικό. Οι σπουδές του τον έφεραν στην Κοπεγχάγη, όπου εργάζεται και κατοικεί μόνιμα.
ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ ΔΡΟΜΕΑ: Κωνσταντίνος Παπαγόρας
ΗΛΙΚΙΑΚΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: 21-30
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ: Απόφοιτος Φαρμακευτικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Κωνσταντίνος Παπαγόρας μετακόμισε πριν από τρία χρόνια στην πρωτεύουσα της σκανδιναβικής χώρας, όπου ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Πολυτεχνείο της Δανίας (DTU). Πλέον, συνεχίζει τη ζωή του εκεί επαγγελματικά ως ερευνητής βιοπληροφορικής. Παράλληλα όμως έχει τη μεγάλη του αγάπη, όπως αποδεικνύεται από αυτά που ο ίδιος μαρτυρά· το τρέξιμο. Στα 26 του χρόνια θα σταθεί για πρώτη φορά στη γραμμή εκκίνησης στο Μαραθώνιο της Αθήνας.
«Καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μου γυμναζόμουν με διάφορους τρόπους· κολύμπι, ποδήλατο, γυμναστήρια. Όμως, στα 20 μου ξεκίνησα τυχαία να τρέχω στον Υμηττό και από τότε κόλλησα. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, λοιπόν, προπονούμαι έχοντας περάσει από τρεις προπονητές!
Εδώ και λίγο καιρό όμως, προπονούμαι μόνος μου διαβάζοντας για προπονητικές και άλλες μεθόδους. Είναι η δεύτερη έρευνα που κάνω (όχι επαγγελματικά), απλώς για να καταλάβω τη φυσιολογία μου καλύτερα και να μάθω τι δουλεύει πάνω μου».
Ο Κωνσταντίνος Παπαγόρας έχει συμμετάσχει σε τρεις μεγάλους αγώνες βουνού στην Ελλάδα και σε ένα μαραθώνιο ασφάλτου στην Κοπεγχάγη το 2023, όπου σημείωσε πολύ καλό χρόνο με 2:52.27. Στις 9 Νοεμβρίου θα τρέξει για δεύτερη μαραθώνιο· στην Αθήνα.
– Γιατί ξεκίνησες να τρέχεις;
«Ξεκίνησα να τρέχω στο βουνό γιατί απλά πίστευα ότι είναι η πιο απλή μορφή ελευθερίας. Την άσφαλτο την γνώρισα δύο χρόνια αφότου είχα ξεκινήσει στο βουνό. Συνεχίζω να πιστεύω το ίδιο και σήμερα για το τρέξιμο ανεξαρτήτως τερέν».
– Τι σημαίνει για σένα ο Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας;
«Είναι μια δύσκολη ερώτηση να απαντηθεί, καθώς από μικρός θυμάμαι να παρακολουθώ με δέος τον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας. Βλέπετε, η διαδρομή περνάει πολύ κοντά από το πατρικό μου σπίτι, κι έτσι πήγαινα κι εγώ και χάζευα αυτούς που έτρεχαν. Έτσι, δημιουργήθηκε μια παιδική εικόνα που με έλκυε να δοκιμάσω κι εγώ να τρέξω, αν και πιτσιρικάς πίστευα ότι είναι ακατόρθωτο.
Πέρασαν τα χρόνια και πλέον έχω γράψει κάμποσα χιλιόμετρα. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να τρέξω τον πρώτο μου Αυθεντικό.
Προφανώς θα ήθελα να μπορέσω να συμμετάσχω σε προηγούμενες διοργανώσεις, αλλά εξαιτίας εργασιακών και προσωπικών υποχρεώσεων δεν τα κατάφερνα. Με αυτή την συμμετοχή μου, λοιπόν, και με προσμονή μικρού παιδιού, αφού συμπληρώθηκαν με αξιοπρέπεια τα απαραίτητα χιλιόμετρα ως υπόβαθρο, ελπίζω να καταφέρω να τερματίσω υγιής».
– Ποια παλαιότερη στιγμή/ιστορία/εικόνα τρεξίματος ξεχωρίζεις στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας;
«Ξεχωρίζω όλες τις στιγμές πόνου, κούρασης και χαράς τόσο των αθλητών όσο και των υποστηρικτών τους. Έτσι χτίζονται οι αναμνήσεις ανεξίτηλες, μοναδικές».
– Ποιος είναι ο προσωπικός σου στόχος;
«Πέρα από τις ματαιοδοξίες του κάθε αθλητή που κυνηγά ένα χρονόμετρο ή μια απόσταση, o αληθινός στόχος είναι να τρέχω πάντα υγιής, χαρούμενος και ελεύθερος όπου και όσο θέλω».
