Στα 63 του χρόνια, ο Γιώργος Καραθανάσης εξακολουθεί να τρέχει με το ίδιο πάθος που τον συνόδευε από τα εφηβικά του χρόνια. Στα 14 του, όταν φόρεσε για πρώτη φορά τα αγωνιστικά του παπούτσια στον Πανελλήνιο Γ.Σ., δεν θα μπορούσε να φανταστεί πόσα χιλιόμετρα θα διένυε στην πορεία.
Ο πρώτος του μαραθώνιος ήρθε το 1982, όταν ήταν μόλις 19 ετών. Όπως λέει ο ίδιος, ο λόγος που τον ώθησε να δοκιμάσει τη δύσκολη απόσταση των 42,195 χιλιομέτρων ήταν η ίδια του η καταγωγή. Με ρίζες από τη Μεσοκόμη Ευρυτανίας, μεγάλωσε έχοντας ως πρότυπα τους συγχωριανούς του, Άρη και Χρήστο Καραγεώργο, πρωτεργάτες του ελληνικού βάδην, αλλά και τον σπουδαίο μαραθωνοδρόμο από το Αγρίνιο, Μιχάλη Κούση.
Μετά τη -δύσκολη- αρχή το 1982, επέλεξε να αφοσιωθεί στην προπόνηση των μεγάλων αποστάσεων και σύντομα βρέθηκε να γυμνάζεται στο «πέταλο» του Παναθηναϊκού Σταδίου, δίπλα σε μεγάλα ονόματα της εποχής, όπως ο Σπήλιος Ζαχαρόπουλος και ο Σπύρος Ανδριόπουλος. Αφού δοκίμασε τις μεγάλες αποστάσεις εντός σταδίου, στα 27 του χρόνια επέστρεψε οριστικά στη μαραθώνια απόσταση, και από τότε δεν την εγκατέλειψε ποτέ.
Μέχρι το 2025 μετρά 68 τερματισμούς σε μαραθωνίους, με ατομικό ρεκόρ 2:34:19 στην Καστοριά το 1992. Από το 1990 και έπειτα, έχει τρέξει σχεδόν σε όλους τους Μαραθωνίους της Αθήνας, αφιερωμένους στη μνήμη του Γρηγόρη Λαμπράκη, ακόμη και στις χρονιές που δεν είχε κάνει ιδιαίτερη προετοιμασία.
Από τη δεκαετία του ’90, ο Καραθανάσης άνοιξε και την «πόρτα» και του παραολυμπιακού κινήματος, αναλαμβάνοντας ρόλο συνοδού σε τυφλούς δρομείς. Ξεκίνησε με τον Κώστα Σταυρίδη, με τον οποίο συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Βερολίνου στα 1.500 και 5.000 μέτρα, ενώ το 2004 έτρεξε στον Παραολυμπιακό Μαραθώνιο της Αθήνας μαζί με τον Νίκο Τσατσακλά, που τότε κατέλαβε την 11η θέση. Οι δυο τους έχουν μοιραστεί ακόμη 26 μαραθωνίους συνολικά, ένας άθλος που τους «έδεσε» για μία ζωή.
Τα τελευταία χρόνια οι τερματισμοί συνεχίζονται αδιάκοπα, αλλά πλέον η σκυτάλη πέρασε στην οικογένεια. Ο Καραθανάσης έχει τρέξει ήδη δύο φορές με τον μικρό του γιο και μία με τον μεγάλο, με κάθε τερματισμό να συνοδεύεται από συγκίνηση.
«Ο τερματισμός στο Καλλιμάρμαρο είναι πάντα μια στιγμή γεμάτη συγκίνηση, πολύ κλάμα. Αλλά αυτοί που έχω ζήσει με τα παιδιά μου ήταν κάτι το μοναδικό. Αναμένω να το ξαναζήσω φέτος με τον τρίτο μας μαραθώνιο με τον μικρό μου γιο».
Όσο για το πώς συνεχίζει να τρέχει αδιάκοπα τόσα χρόνια, ο ίδιος απαντά απλά: «Με κράτησαν οι φίλοι και η παρέα. Αργότερα οι γιοι μου. Τώρα που ο μικρός μου γιος το έχει πάρει ζεστά, έχω κι εγώ ξανά κίνητρο να προπονηθώ καλύτερα για το μέλλον».
